کوهنوردان آزاد پشتو

Mahabaleshwar, India

2010-09-23T10:31:00.002+03:30

گزارش صعود به کوه کسری از مسیر آلوارس

2010-07-01T15:18:00.007+04:30

ساعت 6 صبح روز 1389/4/17 تبریز را به همراه یکی از دوستان به مقصد سرعین ترک می کنیم. پس از تقریبا 4 ساعت به سرعین رسیده وپس ازتدارک کافی و گشتی در شهر در ساعت 12:30 به سمت پیست اسکی آلوارس حرکت می کنیم. بلافاصله پس از رسیدن به پیست آماده حرکت می شویم و در ساعت 1:30 به سمت غرب و گلستان ییلاقی حرکت می کنیم. مسیر خاکی و ماشین رو تا گلستان ییلاقی ادامه می یابد و از آنجا کمی به سمت شمال متمایل شده به سمت کوه هایی که گویا انتهای قلل هرم است حرکت می کنیم. ساعت 6 در پای کوه چادر زده و گشتی در اطراف می زنیم. روز 1389/4/18 ساعت 6 صبح بیداری و پس از نیم ساعت به سمت کوه حرکت می کنیم. ابتدا از شیب تند سنگلاخی به سمت غرب بالا رفته و پس از 2:30 ساعت به گردنه ای می رسیم که کوه کسری و هرم را به هم پیوند می دهد. چند دقیقه استراحت و سپس به سمت قله پیش می رویم و چیزی کمتر از یک ساعت به قله مرتفع کسری صعود کرده ایم. قله مسطح کسری دارای سخره ها وسنگهای بسیاری هست که ارتفاع نزدیکی به هم دارند و حدس اینکه کدام مرتفع ترین قسمت کوه است را بدون دستگاه جی پی اس کمی سخت می کند ولی گویا مرتفع ترین قسمت آن که 4780 متر بلندی دارد در سمت شرقی کوه است. ساعتی را در بالای کسری داغ مناظر اطراف را تماشا کرده و در ساعت 9:30 به سمت محل چادرمان بازمی گردیم. پس از تقریبا 1:30 ساعت به چادر رسیده و پس از استراحت و صرف ناهار به سمت پیست آلوارس حرکت می کنیم. با اینکه آب و هوای متغیر منطقه سبلان برای صعود های یک روزه مناسب نیست ولی می توان بدون تدارکات شب مانی و کوله پشتی سبک کسری داغ را در یک روز از این مسیر صعود نمود.

تصاویر

حرکت از پیست

محل کمپ

شیب اول مسیر

قله سبلان و هرم از فراز کسری

انتهای یخچال معروف کسری

زیبایی های کسری داغ

تلاش برای صعود زمستانی سبلان

2010-01-18T21:51:00.012+03:30

25/10/88

ساعت 6 صبح به همراه 2 نفر از دوستان به سمت مشکین شهر حرکت می کنیم. پس از 3 ساعت به مشکین شهر رسیده و وارد جاده لار می شویم. جاده آبگرم شابیل را به دلیل انباشت برف و یخزدگی در قسمتهایی از جاده با خودروی لندرور که در روستای لار اجاره کرده ایم در عرض 45 دقیقه طی کرده و سپس به سمت پناهگاه سبلان حرکت می کنیم. دمای هوا امروز -18 درجه و وزش باد 5 متر بر ثانیه تخمین زده شده است. پس از 4 ساعت و با گذر از کنار پناهگاه شماره یک و نیمه کاره سبلان به پناهگاه اصلی می رسیم. بر اثر شدت وزش باد بسیاری از پنجره ها و درها آسیب دیده و تمام فضای اتاق ها از برف انباشته شده. در یکی از اتاقها چادر زده و پس ازذوب مقداری برف و تهیه آب کافی شب را درون پناهگاه به صبح می رسانیم. 26/10/88 ساعت 6 صبح بیداری و در ساعت 8 با بهبودی نسبی هوا و قطع باد اقدام به صعود می کنیم. پس از یک ساعت و با گذر از اولین یخچال با تغییر ناگهانی آب و هوا و طوفان شدید تصمیم به بازگشت می گیریم. در مسیر بازگشت شدت وزش باد بارها مارا از مسیر خارج می کند. پس از رسیدن به پناهگاه تمام روز را بدون هیچ تغییری در سرعت وزش باد به سر می رسانیم. 27/10/88 6 صبح بیداری و ساعت 9 در تلاشی دیگر اقدام به صعود در شرایطی ناپایدار می کنیم. مسیر اصلی به دلیل سنگلاخی بودن و شکافهای فراوانی که با برف پوشیده شده مسیر مطمئنی برای صعود نمی باشد و ما وارد یخچال غربی مسیر علامتگذاری شده می شویم. تا محل موسوم به خسته نباشید را در عرض 3 ساعت طی می کنیم. سرعت باد 4 متر بر ثانیه می باشد و روند کار را کند می کند. پس از تقریبا 2 ساعت در کنار سنگ محراب به دلیل طوفان و از بین رفتن میدان دید و افت شدید دما از صعود به دریاچه منصرف شده تصمیم به بازگشت می گیریم. مسیر آمده را در عرض 3 ساعت باز می گردیم. شبی دیگر را در خلوت 3 نفره مان به صبح می رسانیم و سپس به سمت آبگرم شابیل حرکت می کنیم.

گزارش صعود زمستانی بزقوش

2010-01-11T00:15:00.005+03:30

ساعت 4 بعد از ظهر 17/10/88 تبریز را به مقصد سراب ترک می کنیم. پس از 2 ساعت وارد جاده اسب فروشان شده و حوالی ساعت 6 در کنار آبگرم اسب فروشان چادر می زنیم. چند ساعتی در جمع 5 نفره دوستان به گفتگو پرداخته به درون کیسه ها می خزیم. 18/10/88 ساعت 6 صبح بیداری و پس از صرف صبحانه و جمع آوری چادرها در ساعت 8 وارد مسیرپناهگاه می شویم. آسمان بی ابر و آب و هوایی آرام و تابش خورشید بر روی برف کوهستان منظره ای بی نظیر پدید آورده. پس از تقریبا 3 ساعت پاکوبی برف و گذر از قسمتهای یخ زده مسیر به پناهگاه بوز قوش می رسیم. چند دقیقه ای به استراحت پرداخته به سمت قله حرکت می کنیم. پس از عبور از دو شیب نسبتا تند که احتمال سقوط بهمن نیزدر آنجا وجود دارد در ساعت 1:15 به قله 3302 متری ساریمساقلی می رسیم. سبلان زیبا و شفاف نمایان است. پس از تقریبا 30 دقیقه تماشای مناظر اطراف و کوهستان برف گرفته بوزقوش مسیر آمده را باز می گردیم و حوالی ساعت 5 به محل آبگرم اسب فروشان می رسیم.

تصاویر

قله ساریمساقلی

مسیر قله

کوه های بوز قوش

سبلان

بزرگترین غار (تک شاخه ای) دنیا

2009-12-01T19:31:00.008+03:30

بررسی های جدید نشان می دهد، غار عظیمی که اخیرا در جنگلهای دورافتاده ی ویتنام کشف گردیده، بزرگترین غار (تک شاخه ی)* جهان می باشد. غار "Son Doong" با دارا بودن ابعاد 80 * 80 متر در اکثر نقاطش، رکورد جهانی قبلی را شکست. این رکورد پیش از این متعلق به غار "ِDeerِِ" در قسمت مالزیایی جزیره ی Borneo بود. غار "ِDeer" دارای ابعاد 91*91 متر است اما طول آن فقط 1 کیلومتر است. اما در مقابل، کاوشگران در غار "سان دونگ" که در پارک ملی هاکی بنگ واقع شده است، 4.5 کیلومتر پیشروی کردند، این میزان پیشروی، قبل از این بود که آنان بواسطه ی سیلابهای فصلی متوقف شوند و کاوشگران بر این باورند که این معبر طولانی تر می باشد. "آدام اسپیلین"، عضو تیم 13 نفره ی اکتشاف، از انجمن کاوش غار انگلستان که در کاوش این غارعظیم شرکت داشته، اضافه می کند: ابعاد این غار در یک بازه ی 1600 متری از طول مسیر به بیش از 140*140 متر می رسد. اسپیلین جزو اولین گروه از دو گروهی بوده که وارد غار شده اند. تیم وی، پیمایش معبرغار را تا یک دیواره با ارتفاع 45متر دنبال کرده اند. اسپیلن می گوید:" طول این غار در حال حاضر 6.5 کیلومتر است ولی معبر اصلی این غار ادامه دارد. مانعی که در ادامه قرار دارد، یک دیواره (از جنس کلسیت یعنی سنگ آهک بلوری) است به ارتفاع 45 متر که باعث توقف کاوش گردید." تیم دومی که داخل غار شدند، به دلیل سیل مجبور به بازگشت شدند. او می گوید: ما سال آینده باز خواهیم گشت و دیواره را صعود می کنیم و به کاوش قسمتهای جلوترغار ادامه می دهیم.

یک کشاورز محلی که دهانه ی ورودی غار را چندین سال پیش پیدا کرده است، در ماه آوریل، تیم انگلیسی-ویتنامی را به غار راهنمایی کرد. این تیم یک رودخانه ی زیرزمینی پیدا کرد که در 2.5 کیلومتر اول این غار آهکی جاری می باشد، همچنین استلاگمیتهایی با ارتفاع بیش از 70 متر در این غار دیده می شود. تیم مشترک انگلیسی-ویتنامی در نیمه ی آوریل این اکسپدیشن غارنوردی را در 5 روز اجرا کرده اند. این تیم برای رسیدن به دهانه ی غار می بایست 6 ساعت در دل جنگل پیاده روی می کردند. همچنین آنها برای رسیدن به معبر اصلی غار مجبور شدند که از دو رودخانه ی زیرزمینی عبور کنند و برای رسیدن به تالار بزرگ غار، فرود بروند.

"اندی اویس" رئیس اتحادیه ی بین المللی غار شناسی است. این اتحادیه یک مجمع ذیصلاح جهانی است که در فرانسه قرار دارد. او می گوید: فناوری نوین این اجازه را داده که غارها با دقت بسیار بالا (میلیمتر) اندازه گیری شوند. با دستگاههای اندازه گیری لیزری(مانند LaserRace 300)، ابعاد غار بسیار دقیق تعیین می شود. این روش موجب می شود اندازه های قبلی غارها کمتر شوند، به این دلیل که در سالهای گذشته ما ابعاد را تخمین می زدیم و این تخمین ها، دست بالا گرفته می شد و زیاد برآورد می شد. با اینکه اویس در نقشه برداری این غار شرکت نداشته اما پذیرفته که طبق یافته های جدید، غار سان دونگ، رکورد قبلی را که متعلق به غار"دیر" بود، شکسته است. او اظهار می کند:" این یکی در ویتنام بزرگتر است". با این حال این غارنورد انگلیسی هنوز ادعای کشف بزرگترین تالارغار در جهان یعنی تالار "Sarawak " در " Borneo" را دارد. او در این مورد می گوید: " این تالار، واقعا بزرگ است. در حقیقت ممکن است رکوردش شکسته نشود. اندازه ی این تالار سه برابر استادیوم " Wembley " در لندن می باشد. پیش از اکسپدیشن غارنوردی انگلیس به این منطقه، "سان دونگ" که در بین غارهای زیرزمینی آهکی واقعا باشکوه است، به نوعی از کشف شدن، گریخته بود. "اسپیلین" عضو تیم اکسپدیشن می گوید:" نوع زمین آن منطقه از ویتنام بسیار صعب العبور است. غار خیلی غیر قابل دسترس می باشد. این غار به طور کامل در جنگل پنهان شده است و شما نمیتوانید هیچ چیزی راجع به آن در Google Earth ببینید. او با استناد به نرم افزار 3-D Glob اضافه می کند: " شما در این نرم افزار هم باید به غار خیلی نزدیک باشید تا بتوانید آن را پیدا کنید." او میگوید:" حتما در اکسپدیشن های قبلی که در این منطقه انجام شده، افراد از چند صد متری دهانه غار عبور کرده اند بدون اینکه آن را پیدا کنند." افراد تیم بازگو کرده اند که مردم محلی درباره ی غار می دانسته اند اما از کاوش درون آن بسیار هراس داشته اند. اسپیلین می گوید:" این غار دارای جریان آب بسیار زیادی است و شما می توانید از ابتدای ورودی آن صدای رودخانه ی داخل غار را بشنوید، به دلیل وجود این رودخانه ی خروشان، در دهانه ی ورودی غار به طرز وحشتناکی باد شدید و سرو صدای مخوف به بیرون ساتع می شود." یکی از مهمترین نگرانی های این تیم غار نوردی وجود "هزار پاهای سمی" ای بود که در "سان دونگ" زندگی می کنند. همچنین بر طبق گفته های اسپیلین، این کاوشگران به میمونهایی برخوردند که برای تغذیه از حلزونها، از طریق سقف، وارد غار می شوند. نور خورشید تا حدود 300 متر جلوتر از دهانه ی ورودی غار پیشروی می کند و بدیهی است که میمونها قادرند از طریق سقف به داخل و خارج بروند. در بازگشت مجدد به غار در سال آینده، یک زیست شناس جهت تحقیق در رابطه با حیات وحش زیر زمینی، تیم را همراهی خواهد کرد. اندی اویس، اضافه می کند که قریب به یقین، غارهای بزرگتری در جهان وجود دارند که هنوز کشف نشده اند و آنها منتظرند که توسط ما انسانها کشف گردند. او می گوید: " این موضوع واقعیتی خارق العاده در مورد غارنوردی است ". او اضافه می کند:" برای نمونه عکسهای ماهواره ای به غارهایی بزرگتر از غار سان دونگ در جنگلهای انبوه آمازون، اشاره می کنند." منبع : http://varjin.blogfa.com

طرح درس

2009-11-27T23:41:00.003+03:30

برای دریافت فایل pdf بر روی لینک مورد نظر کلیک کنید. لازم به ذکر است برای اجرا به نرم افزار Adobe Acrobat Reader نیاز دارید.

کوهپیمایی - ویژه کارآموز

سنگ نوردی مقدماتی - ویژه کارآموز

سنگ نوردی پیشرفته - ویژه کارآموز

برف - ویژه کارآموز

غارنوردی - ویژه کارآموز

صعود دیواره توربین

2009-11-13T22:08:00.005+03:30

88/8/22 در ساعت 10 در جبهه جنوب شرقی سنگ توربین صعود خود را در کرده 3 نفری و از طریق مسیر ماشین سازی شروع می کنیم. مسیر دارای 52 رول و 4 کارگاه می باشد و قسمت زیادی از مسیر به صورت مصنوعی صعود می شود. پس از صعود ثابت تا کارگاه چهارم بقیه مسیررا به صورت گرده ای تا قله ادامه می دهیم. رول ها و میانی های کار گذاشته شده در مسیر مشکلی از لحاظ پوسیدگی و زنگ زدگی نداشته و برای برپایی کارگاه نیز نیاز به ابزار اضافی نمی باشد. برای فرود هم مشکل خاصی نداشتیم و در ساعت 3 با فرود از کارگاه اول برنامه را به پایان رساندیم. ارتفاع سنگ کله قندی توربین 250 متر می باشد که از سال 1364 بیش از 7 مسیر بر روی آن گشایش شده است و بیشتر مسیرها در قسمت جنوب شرقی این کوه است. برای دریافت تصویر در سایز بزرگتر بر روی عکس مورد نظر کلیک کنید

اکسپديشن ايراني غارنوردي در لبنان

2009-10-14T23:38:00.006+03:30

برنامه مشترک غارنوردان ایران و لبنان که از تاریخ 25 شهریور الی 8 مهر ماه به مدت دو هفته در کشور لبنان با هدف ارتقای سطح تکنیکها و مهارتهای غارنوردان ایرانی برگزار شده بود با موفقیت به اتمام رسید. در این برنامه مشترک 9 غارنورد از کشورمان به همراه هیاتی از غارنوردان لبنانی دوره SRT پیشرفته و آموزشهای امداد و نجات و کمکهای اولیه غارنوردی و همچنین نقشه کشی را با اصول فرانسوی به پایان رساندند و موفق به اخذ مدارک بین المللی شدند.

اعضای تیم:

سعید هاشمی نژاد(سرپرست)- مشهد

حسین فرجی - مشهد

سارا عدالتیان- مشهد

افشین یوسفی- تهران

یوسف واقف- تهران

فاطمه واقف- تهران

رحمان عباسپور- تبریز

ابراهیم بیرامیان- تبریز

آرش یاسمین پور- سنندج

این موفقیت را به تمامی اعضای تیم و بخصوص آقایان بیرامیان و عباسپور که از اساتید با تجربه غارنوردی تبریز هستند تبریک می گوییم. امیدواریم غارنوردان تبریز با استفاده از تجربیات و دانش اساتید این رشته همچنان برایمان افتخار آفرین شوند.

گزارش صعود به قله آزاد کوه

2009-09-16T23:16:00.008+04:30

20/6/88 ساعت 10 شب به همراه دو نفر از دوستان تبریز را به مقصد کرج ترک می کنیم. 21/6/88 حوالی ساعت 8 صبح وارد جاده جالوس شده و پس از 3 ساعت البته با توقفی یک ساعته برای صبحانه در ساعت 11:30 به سه راهی زنگوله می رسیم. به سمت راست وارد جاده یوش شده و با عبور از روستا های دونا، نسن و پیل نور به روستای میناک رسیده و از طریق جاده خاکی خود را به روستای کلاک بالا می رسانیم. از سه راهی زنگوله تا روستای کلاک بالا یعنی آخرین محل ماشین رو را می توان در مدت 2 ساعت با خودروی سواری طی کرد. در روستا در کنار مقر حلال احمر چادر زده و پس از گشتی در منطقه شب را در روستا به صبح می رسانیم. 22/6/88 ساعت 5 بیداری و پس از 45 دقیقه از کنار مسجد روستا به سمت جنوب غرب مسیر رودخانه را دنبال می کنیم. پس از خارج شدن از روستا وارد مسیر پاکوبی می شویم که تا قله کوه ادامه دارد. درطول مسیر قله نارچو در سمت چپ ما قرار گرفته است. این کوه با ارتفاع 3655 متر شباهت زیادی به آزاد کوه دارد. پس از 1:30 دقیقه به محل کمپ یک که در نزدیکی آبشار کوچکی قرار دارد می رسیم. کوهنوردانی که قصد صعود دو روزه به آزاد کوه را دارند از این مکان برای شب مانی استفاده می کنند. در ادامه پس از عبور از کنار آبشاربر بالای تپه ای سنگ چینهایی به چشم می خورند که گویا همان کمپ دو است. ساعت 9:15 دقیقه به گردنه چورن می رسیم. این گردنه با ارتفاع 3850 متر انتهای دره ای است که رودخانه از آن سرچشمه می گیرد و در جنوب شرقی کوه قرار دارد. از این محل تا قله را از طریق مسیر پاکوب مشخصی با شیب تند سنگلاخی در عرض 2 ساعت طی کرده و بر بالای قله 4395 متری آزاد کوه مناظر اطراف را نظاره گریم. قلل کمانکوه، سرماهو، یخچال و کهنو به وضوح نمایان است. بر بالای کوه دو شاخک قرار دارد که شاخک شمالی چند متری بلندتر از دیگری است. فاصله بین دو شاخک درعرض چند دقیقه طی می شود. بر بالای کوه جانپناهی طبیعی وجود دارد که در مواقع اظطراری می تواند 4 نفر را در خود جای دهد. پس از تماشای زیباییهای منطقه در ساعت 1:15 دقیقه از طریق مسیر آمده به پایین بر گشته و پس از 3 ساعت به روستای کلاک می رسیم. شب را در روستا سر کرده و صبح عازم تبریز می شویم.

تصاویر

قله

آزاد کوه

قله

محل کمپ یک

قلل کمانکوه، سرماهو، یخچال و کهنو

قله نارچو

جانپناه

قلل بالای 8000 متر جهان

2009-09-04T13:18:00.018+04:30

اورست 8850 متر - نپال و تبت

کی دو 8612 متر - پاکستان و چین

کانچن جونگا 8598 متر - نپال و هند

لوتسه 8501 متر - نپال و تبت

ماکالو 8462 - نپال و تبت

چو آیو 8201 متر - نپال و تبت

دائولاگیری 8167 متر - نپال

مانسلو 8156 متر - نپال

نانگا پاربت 8125 متر - پاکستان

آناپورنا 1 - 8091 متر - نپال

گاشربروم 1 - 8068 متر - پاکستان و چین

برود پیک 8047 متر - پاکستان و چین

گاشربروم 2 - 8035 متر - پاکستان و چین

شیشا پانگما 8013 متر - تبت

کاچکار ترکیه

2009-08-26T20:37:00.009+04:30

تیر ماه 1388

گره های سنگنوردی

2009-08-24T02:42:00.025+04:30

گره خفت ساده

برای گره زدن انتهای طناب که پس از گره های دیگر آزاد می ماند .

گره اسلینگ یا دو سر نوار برای گره زدن دو سر اسلینگ .

گره دوسر طناب

برای اتصال دو طناب به یکدیگر .

گره مربع

گره هشت

گره هشت تعقیب

برای بستن انتهای طناب به صندلی .

گره بولین ساده

حلقه جهت برپایی کارگاه .

گره بولین دوبل

جهت اتصال طناب به صندلی .

گره پروانه

اتصال طناب به صندلی .

گره خود حمایت

برای حمایت نفر صعود کننده و فرود .

گره پیچشی

جهت حمل ابزار .

گره پروسیک

گره اصطکاکی .

گره باخ من

گره اصطکاکی .

گره وایکینگ

گره اصطکاکی .

گزارش صعود به قلل هرم داغ

2009-08-17T22:42:00.010+04:30

ساعت 6 صبح روز 88/5/21 به همراه یکی از دوستان تبریز را با اتوبوس اردبیل ترک می کنیم و پس از 4 ساعت به سه راهی سرعین می رسیم. با خودروهای خطی باقی مسیر را تا سرعین ادامه داده و پس از کمی خرید و تدارکات کافی با خودرویی دیگر به سمت روستای آلوارس حرکت می کنیم. پس از 20 کیلومتر جاده زیبای کوهستانی به پیست اسکی آلوارس رسیده و مشغول آماده کردن کوله پشتیهایمان می شویم. ساعت 1 در سمت چپ خط الراسی از تپه ها به سمت غرب حرکت کرده و در انتهای مسیر درمنطقه گلستان ییلاقی آخرین تپه را بالا می رویم. در بالای تپه به سمت شمال تغییر جهت داده و پس از 5 ساعت کوهپیمایی با کوله سنگین به پای کوه هرم می رسیم. به دلیل ریزشهای متعدد و سنگلاخی بودن منطقه به ندرت می توان مکان مناسبی را برای شب مانی یافت. کوهنوردانی که قصد صعود به هرم را دارند اغلب هرم دره سی را برای شب مانی انتخواب می کنند. ما نیز در نزدیکی چشمه آب بزرگی که از یخچالهای هرم بوجود آمده در فاصله مناسب از پای کوه چادر می زنیم. هرم دره سی قلمرو خرس سبلان است و برای اطمینان بیشتربهتر است کوهنوردان برای شب مانی در این منطقه خود را به دستگاه های دفع کننده حیوانات مجهز کنند. پس از صرف شام و تماشای غروب در آسمانی آرام به درون کیسه هایمان می خزیم. 8 صبح روز 88/5/22 به سمت یال جنوبی هرم 1 حرکت می کنیم. به دلیل شن اسکی مسیراز همان ابتدا گتر به پا داریم و پس از ساعتی به ابتدای مسیر فلش گذاری شده می رسیم. از میان سنگهای سست و دیواره بلندی پس از 3 ساعت به قله 4250 متری هرم 1 می رسیم. یادبودی از آلاله های پامیر بر ستیغ قله نصب شده و سبلان بی هیچ ادعایی روبروی ما قرار گرفته است. پس از چند دقیقه تماشای مناظر اطراف به سمت هرم 2 حرکت کرده و پس از نیم ساعت بر بالای قله 4400 متری هرم 2 مشغول عکسبرداری ازقلل مجاور آن هستیم. پس از چند دقیقه به سمت هرم 3 حرکت می کنیم. در طول مسیر کسری داغ در سمت راست ما قرار دارد. کوه کسری توسط یال شرقی خود به هرم 3 متصل می شود و مسیر دیگری را برای صعود به هرم 3 در اختیار کوهنوردان قرار می دهد. ما پس از یک ساعت درگیری با سنگ و صخره به قله 4350 متری هرم 3 می رسیم. بر بالای قله صندوق خاطرات و 3 دفترچه که خاطرات کوهنوردان آذری در آن نقش بسته وجود دارد. این صندوق به همت کوهنوردان تبریزی در سال 1374 بر بالای قله قرار گرفته و خاطره های بسیاری را در خود جای داده است. پس از صرف غذایی مختصر ساعت 2 مسیرمان را در جهت دو شاخک که به شکل گوشهای گربه است ادامه می دهیم. این مسیر در واقع تیغه جنوبی هرم 3 است و قسمتهایی از آن توسط کوهنوردان تبریزی رول کوبی شده است. از قله هرم یک تا هرم 3 قسمتهایی از مسیر دست به سنگ طی می شود ولی برای گذر از این تیغه تسمه برای برقراری کارگاه و طناب به طول حداقل 20 متر و ابزار فرود ضروری است. کوهنوردانی که قصد ادامه مسیر در این جهت را ندارند می توانند مسیر آمده را تا هرم یک بازگردند. در مسیر به تعدادی پا رکاب بر خوردیم که به نظر می رسید مدت زمان زیادی از قرار گرفتن آنها گذشته باشد. پس از چند ساعت جدال با صخره از میان دو شاخک ذکر شده به سمت پایین سرازیر شدیم و نزدیکی های غروب در کنار چادر بودیم. آسمان بسیار نزدیک به نظر می رسید. درخشش ستارگان شب بی نظیر بود. 10 صبح روز 88/5/23 وارد مسیری می شویم که از پیست تا پای کوه پیموده بودیم و پس از 4 ساعت کوهپیمایی به پیست اسکی آلوارس می رسیم.

تصاویر

قله هرم 3

هرم ها

هرم 2

هرم 3

هرم 1 و هرم 2

مسیر بازگشت

هرم داغ

2009-07-30T01:42:00.007+04:30

هرم داغ از کوه های کوهستان سبلان ،در غرب قله سبلان قرارگرفته است. این کوه از سه قله (هرم یک - هرم دو و هرم سه) تشکیل شده است و ارتفاع بلندترین قله آن 4620 متر است. صعود به این کوه از طریق مسیر غربی و آبگرم موول شروع شده و از کنار جانپناه غربی به سمت قله هرم یک ادامه می یابد. صخره موسوم به سنگ عقاب در این مسیر قرار دارد.

مسیر دومی که صعود به قله را ممکن می سازد هرم دره سی درجنوب شرقی این کوه است. قوملی گول در این مسیر مکان مناسبی برای شب مانی است.

اغلب برای صعود به هرم ابتدا کسری داغ را صعود کرده و سپس از طریق یال غربی به هرم صعود می کنند.

تصاویر

هرم داغ

جناح شرقی هرم

هرم داغ

هرم و کسری در پشت

هرم

قوملی گول

گزارش صعود به قله سبلان از مسیر آلوارس

2009-07-25T23:07:00.007+04:30

1388/3/15 ساعت چهار بعد از ظهر به همراه هفت نفر از اعضای گروه تبریز را به مقصد شهرستان سرعین ترک می کنیم. سپس درانتهای جاده ای که از روستای آلوارس می گذرد به پیست اسکی آلوارس می رسیم. این پیست در جنوب شرقی کوه سبلان قرار گرفته است. در نزدیکی پیست و در هوای سرد منطقه شب را به سر می رسانیم. 1388/3/14 ساعت 6:30 پیست اسکی آلوارس را به سمت سبلان ترک می کنیم و پس از گذر از تپه ای به منطقه سر سبز آلوارس می رسیم. وارد مسیر پاکوبی می شویم که از میان مرتعی سبز به سمت کوه ادامه می یابد. پس از 4 ساعت به پای کوه و منطقه ای موسوم به قره مسجد رسیده ایم. قره مسجد در جنوب شرقی سبلان به دلیل جویبارهای آب فراوان مکان مناسبی برای کمپ شبانه ماست. پس از برقراری چادرهایمان به سمت قره گول که آبگیر بزرگی در شرق قره مسجد است حرکت می کنیم و پس از دیدار از مناظر اطراف شب را در قلمرو خرس سبلان به صبح می رسانیم. 1388/3/15 ساعت 6:30 از طریق مسیرشرقی یا همان مسیر آلوارس اقدام به صعود می کنیم و پس ازگذر از یخچالهای کوچک و شیبی تند و از میان سنگهای لغزان و شن اسکی مسیر پس از 3:30 دقیقه به نزدیکی محلی می رسیم که کوهنوردان آن را خسته نباشید می نامند. قابل به ذکر است در فصولی که برفی در مسیر نیست می توان بوسیله فلشهایی که روی صخره ها علامت گذاری شده مسیر یابی کرد.پس از کمی استراحت به راهمان ادامه می دهیم و پس از توقفی کوتاه در کنار سنگ محراب به سمت قله حرکت می کنیم. ساعت 11:30 در ارتفاع 4811 متری در کنار دریاچه یخ زده سبلان هستیم. پس از استراحت و برنامه ریزی لازم در ساعت 12 به سمت کمپ قره مسجد حرکت می کنیم و با استفاده از شن اسکی مسیرپس از 2 ساعت در کنار چادرهایمان هستیم. پس از صرف ناهار به سمت پیست اسکی آلوارس حرکت می کنیم.

تصاویر

قله سبلان

سنگ محراب

قره گول

قره مسجد

منطقه آلوارس

پیست اسکی آلوارس

بهداشت در کوهستان

2009-07-18T21:23:00.002+04:30

در نيم دهه اخير، حضور گسترده مردم در محيط هاي طبيعي و کوه ها نگرش جديدي را پديد آورده که حاصل آن، ترويج اصول کوهپيمايي در سطوح پايه و عالي مي باشد. در اين ميان بدون شک رعايت بهداشت، لازمه سلامتي است که در تمام مکانها و زمانها اجتناب ناپذير است و بالطبع محيط پاک کوهستان نيزازآن مستثني نمي باشد. بهداشت اجزاي متعددي دارد که در اين قسمت، بخش فردي آن مورد بررسي قرار مي گيرد. بهداشت فردي به مجموعه اقدامات و فعاليتهايي اطلاق مي شود که يک فرد بايد جهت حفظ سلامتي خود به کار گيرد. با توجه به اين که پيشگيري بهتر از درمان است پس چه خوب است که با رعايت بهداشت، خود را از عوارض بروز بيماري و نيز ناتواني هايي که در اثر آن ايجاد مي شود مصون بداريم.

رعايت بهداشت فردي در محيط کوهستان، استراتژي خاصي را با توجه به موقعيت مکاني و امکانات مي طلبد که در اين نوشتار سعي شده بهداشت اجزاي مختلف بدن به طور خلاصه و کلي توضيح داده شود.

پوست و مو پوست بزرگترين رکن بدن مي باشد و با توجه به گستردگي و شکلهاي متفاوت آن در قسمتهاي مختلف بدن بحث خاص خود را مي طلبد. الف) پوست صورت: پوشاندن کامل پوست صورت تقريباً غيرممکن است زيرا بايد اطراف چشم و بيني باز باشد. حتي گاهي در اثر شدت سرما در کوهستان، مستور کردن صورت عملي نمي باشد. جهت حفاظت آن از آفتاب، بهترين کار مانع فيزيکي مثل کلاه يا چتر است اما چون با افزايش ارتفاع ، ميزان اشعه ماوراء بنفش نيز افرايش مي يابد و نيز بازتاب اين اشعه از سطح برف و يخچالها صورت مي گيرد بهتر است همزمان از کرمهاي ضد آفتاب که درجه حفاظتي بالاي 25 داشته باشند نيز استفاده شود. در محيط هاي سرد نيز شايسته است پوست صورت علاوه بر حفاظت، توسط پارچه با روبندهاي مناسب با وازلين يا گليسرين نيز پوشيده شود تا رطوبت سطحي پوست در اثر سرما يا وزش باد از بين نرود. به خاطر داشته باشيم که در اين موارد استفاده از کرمهاي مرطوب کننده باعث تشديد خشکي پوست مي شود. به آقايان توصيه مي شود که قبل از برنامه کوهنوردي حرفه اي، از اصلاح صورت خودداري کنند چون صورت تازه اصلاح شده درمقابل عوامل آسيب رسان، حساس تر است. ب) پوست دست: اين عضو نيز در صورت امکان بايد با محافظت مکانيکي مثل دستکش پوشانده شود. توجه گردد که شستشوي مکرر دست، باعث خشکي پوست مي شود و به آن آسيب مي رساند بنابراين در محيط کوهستان فقط در مواقع لازم مثل صرف غذا دستها شسته شود. در مواردي که پوست، در اثر سرما يا آفتاب خشک مي شود مصرف وازلين يا گليسرين جهت چرب کردن دست بهتر است. ج) پوست بدن: چون ممکن است در طول برنامه لباس زير تعويض نشود، پس هميشه قبل از برنامه استحمام کرده و لباس زير تميز بپوشيم و همچنين دقت شود که جنس لباس زير نخي باشد تا پوست را کمتر تحريک نمايد چون لباس زير در تماس با پوست بدن است. به عنوان يک توصيه کلي در نظر داشته باشيد که پوست بايد با ملايمت شسته شود. اقداماتي مثل کيسه کشيدن، باعث از بين رفتن چربي سطحي پوست شده و آن را تحريک پذير و آسيب پذير مي نمايد. پس شستشو با صابون گليسرين يا شامپو بدن صورت گيرد تا ضمن پاکيزه شدن، چربي حفاظتي پوست آسيب نبيند. د) پوست پاها: در انتخاب جوراب بايد دقت نمود و جنس آن نيز نخي باشد. سعي کنيد در هر فرصت ممکن پاها را از کفش درآورده و جورابها را نيز در آوريد تا تنفس سطحي پوست پا صورت گيرد. ه) مو و ناخن: اين 2 عضو، که از ضمائم پوست هستند نيز به مراقبت خاصي احتياج دارند. موها بايد قبل از برنامه شسته شده و بدون استفاده از وسائل خشک کننده حرارتي، خشک گردند. بهتر است موها در طول برنامه، کوتاه باشند تا از جذب گرد و غبار و نيز عرق اجتناب گردد. فراموش نکنيد که موها بايد در هر فرصت ممکن در معرض هوا قرار گيرند البته بايد در برنامه هاي زمستاني وضعيت هوا را به خوبي مد نظر داشت تا برداشتن کلاه از سر باعث سرماخوردگي نگردد. ناخن ها نيز بايد قبل از هر برنامه کوتاه گردند. کوتاه بودن ناخن از آلودگي آنها و نيز احتمال شکستن در صورت برخورد با هر جسم سختي جلوگيري مي نمايد، هر چند که در سنگ نوردي داشتن ناخن بلند امکان ندارد.

چشم عضو بسيار حساس بدن است که نياز به مراقبت خاص دارد. جهت اجتناب از آسيب چشم از نور آفتاب، باد، گرد و غبار و ... بايد از عينک مناسب استفاده نمود. جهت حفاظت از باد بايد عينکهاي حفاظت دار استفاده نمود، در غير اين صورت باد در پشت عينک پيچيده و خود آزار دهنده خواهد بود. براي حفاظت چشمها از نور آفتاب بايد عينک آفتابي مناسب که حفاظت خوبي از ماوراء بنفش داشته باشد،استفاده نمود. مي توان به عينکهاي فتوکروميک اشاره کرد که رنگدانه هاي درون شيشه در اثر اشعه، تغيير رنگ داده و تيره مي شوند و اشعه را به خود جذب مي نمايند. در حين استفاده از عينک، سايه در روي چشم ايجاد گرديده و مردمک گشاد مي گردد و اگر عينک درجه حفاظتي خوبي نداشته باشد، اين گشاد شدن مردمک، راه را براي ورود بيشتر اشعه هاي مضر باز مي نمايد. به عنوان آخرين نکته بايد يادآور شد که عينک بايد شيشه بزرگ داشته باشد تا تمام چشم را پوشش دهد.

دستگاه تنفس بهترين راه حفاظت از دستگاه تنفس، درست نفس کشيدن است. به اين ترتيب که تنفس به صورت دم عميق و از بيني صورت گيرد که اين نوع تنفس در برنامه هاي زمستاني و يا ارتفاعات، اهميت بيشتري دارد زيرا ساختمان بيني به ترتيبي است که جريان هوا حين عبور از آن گرم مي گردد و به ريه ها آسيب نمي رسد. در حين صعود که معمولاً تنفس سريع تر است بهتر است هر چند مدت يکبار جهت اجتناب از انباشته شدن هوا در فضاهاي ريوي که باعث غيرفعال شدن حجمي از ريه مي شود، يک بازدم شديد صورت گرفته و اين هوا تخليه شود.

دستگاه گوارش دومين عضو بزرگ بدن است که انرژي مورد نياز فعاليت بدن را تأمين مي نمايد، بنابراين پس حفظ سلامت آن طي انجام برنامه از هر حيث مهم مي باشد.

منبع: آموزش کوه پيمايي و کوهنوردي از مقدماتي تا پيشرفته

تغذيه و آب

2009-07-18T21:14:00.002+04:30

در کوهنوردي تهيه و مصرف غذا و آب مسئله بسيار مهمي را تشکيل مي دهد. اصطلاح معروفي است که مي گويد: ما زنده ايم به غذايي که مي خوريم به همين دليل ما بايد بدانيم، چه مواردي را قبل و در طول برنامه بايد استفاده نماييم و مقدار هر کدام از آنها، چقدر بايد باشد و تأثير هر کدام از اين مواد بر روي بدن ما چگونه است؟ متأسفانه حجم کم کوله پشتي و توان و بنيه محدود ما اجازه نمي دهند که همه مواد غذايي را که در زندگي روزمره استفاده مي نماييم با خود به کوه ببريم، بنابراين شناخت ما از مواد غذايي و اين که چه موادي را مصرف يا با خود به کوه ببريم، نکته بسيار مهمي است. انرژي اي که ماهيچه ها از آن استفاده مي کنند به شکل چربي و هيدراتهاي کربن مي باشد. هيدراتهاي کربن پس از ذخيره شدن در بدن براي يک فعاليت 2 تا 3 ساعت کافي هستند و بعد از آن ذخيره چربي مي باشد که سوخت لازم را براي بدن تأمين مي کند. در يک کار معمولي هيدراتهاي کربن و چربي به طور مساوي مورد استفاده قرار مي گيرند. در زمستان بدن ما به چربي بيشتري احتياج دارد چرا که بخشي از آن بايد صرف توليد گرما بشود. در يک برنامه کوهنوردي تقريباً همه چربي اي که از طريق خوردن کره يا سرخ کردن نيمرو و يا ماهي جذب بدن مي شود، صرف سوخت و ساز بدن مي شود.

مصرف کالري بدن در زندگي روزمره مصرف انرژي براي يک زن که به کار دفتري مشغول است 1800 تا 2000 کالري و براي يک مرد 2000 تا 2400 کيلوکالري مي باشد اما براي يک برنامه عادي کوهنوردي همراه با کوله کشي، روزانه مقدار 4000 کيلوکالري مورد احتياج است. فراموش نکنيد که مصرف انرژي با تغيير ارتفاع، وزن کوله پشتي، وزن و بنيه کوهنورد و طول مدت کوه پيمايي رابطه دارد. هرگاه برنامه کمي فشرده و سنگين تر شود، ممکن است که بدن به 5000 تا 6000 کيلوکالري و حتي در بعضي مواقع به 8000 تا 10000 کيلوکالري انرژي احتياج داشته باشد. براي ما غيرممکن است که بتوانيم اين مقدار انرژي را در عرض يک روز به بدن برسانيم. در اينگونه موارد بايد مقداري غذاي اضافي در روز قبل از برنامه، هنگام ناهار يا شام صرف کرد و بهتر است که اين غذاها داراي مقدار زيادي هيدراتهاي کربن باشند مثل ماکاروني، سيب زميني، برنج و... عمل کساني که سعي مي کنند در روز اجراي برنامه صبحانه زيادي بخورند، نه تنها درست نيست، بلکه اين کار باعث خستگي و سنگين شدن بدن در طول برنامه مي شود، علاوه بر اين 15 ساعت طول مي کشد تا بدن انرژي را در ماهيچه ها ذخيره کند. اين بدين معني است که چيزي که ما در طول روز مي خوريم، بايد وقت کافي جهت جذب شدن در ماهيچه ها را داشته باشد. بعضي ها صبحانه را مهمترين غذا در طول برنامه مي دانند اما نظريه غالب، شام را غذاي مهم و عمده مي داند. اصولاً از 3 وعده غذاي روزانه به نظر عده اي بايد صبحانه 50 درصد ، ناهار30 درصد و شام 20 درصد را تشکيل بدهند، عده اي ديگر معتقدند که صبحانه 20درصد ، ناهار30 درصد و شام 50 درصد نسبت صحيح تري است. مواد سوخت و ساز بدن مشخصات هر کدام از مواد غذايي مورد احتياج بدن و اين که آنها در چه موادي يافت مي شوند به شرح زير است:

هيدارتهاي کربن: مهمترين سوخت و ساز بدن براي حرکتهاي سريع و کوتاه مدت که به صورت گليکوژن در ماهيچه ها ذخيره مي شوند و در ماکاروني، برنج، نان، نخود، لوبيا، سيب زميني، خشکبار، و ميوه يافت مي شوند. هرگاه مقدار هيدراتهاي کربن مصرف شده به وسيله مواد غذايي جديد جايگزين نشوند، ذخيره هيدراتهاي کربن تمام مي شود و ماهيچه ها قابليت و کارآيي خود را از دست مي دهند. در اين حالت مقدار قند خون هم کاهش مي يابد که اين عمل خستگي و سردرد را با خود به همراه دارد. نوع ديگري از هيدراتهاي کربن به هيدارتهاي کربن سريع مشهور هستند که در شکلات، کشمش، آب نبات، خرما، مواد قندي، و نان سفيد يافت مي شوند. اين دسته از هيدراتهاي کربن خيلي سريع جذب خون مي شوند و مقدار قند خون را بالا مي برند. قند خون يکي از مهمترين مواد مورد احتياج بدن براي کار کردن سيستم اعصاب و مغز است. انرژي اي که سيستم اعصاب و مغز ما احتياج دارند، فقط در قند خون وجود دارد. پايين رفتن قند خون از يک ميزان مشخص باعث پديد آمدن بيماري هيپوگِلسمي مي شود که علائم آن خستگي، سردرد و گرسنگي است. ادامه کمبود قند خون باعث مي شود که مغز انسان به درستي عمل نکند و ممکن است که در اين حالت انسان تصميمهاي غيرعقلاني بگيرد. گفتني است که اگر اين حالت با سرمازدگي توام باشد، عواقب بسيار وخيمي را به دنبال خواهد داشت.

چربي: چربي از سوخت و سازهاي مهم بدن است که در دراز مدت و آهسته تبديل به انرژي مي شود. در يک برنامه دراز مدت اين چربي ها هستند که انرژي عمده را به بدن مي رسانند. يک گرم چربي مقدار 9 کيلو کالري و يک گرم هيدرات کربن 4 کيلوکالري انرژي توليد مي کنند. براي آنکه چربي در بدن مورد سوخت و ساز قرار بگيرد، بايد مقدار مناسبي از آن قبلاً از طريق غذا جذب بدن شده باشد. 20 تا 30 درصد انرژي مصرفي ما بايد از محل چربي بدن تأمين شود. در يک روز برنامه که 4000 کيلوکالري انرژي مصرف مي شود، 800 تا 1200 کيلوکالري آن از طريق چربي تأمين مي شود که اين موضوع به اين معني است که 90 تا 133 گرم چربي بدن ما مورد استفاده قرار گرفته است. بزرگترين ذخيره بدن ما چربي مي باشد و اغلب ما 10 تا 15 کيلوچربي در بدن خود داريم. براي کساني که اضافه وزن دارند، کوهنوردي موقعيت خوبي است تا وزن خود را کم نمايند. اين افراد با مصرف روزانه 1000 تا 1500 کيلوکالري کمتر مي توانند در عرض 5 تا 6 روز يک کيلوگرم از چربي خود را آب نمايند. چربي در شير، گوشت، خشکبار، ماهي، روغن نباتي، روغن زيتون، نارگيل، گردو و مواد لبنياتي موجود است. پروتئين: پروتئين سنگ بناي ساختمان بدن مي باشد که در ضمن انرژي زا نيز هست. پروتئين در گوشت، ماهي ، تخم مغز، و شير موجود است. پروتئين سوخت و سازي هيدراتهاي کربن ندارد و فقط هنگامي که به ما گرسنگي دست مي دهد، بدن آن را به انرژي تبديل مي کند.

نمونه اي از مقدار انرژي در مواد مختلف * آب، چاي، قهوه صفر کيلوکالري *100 گرم نان سبوس دار 300 کيلوکالري *100 گرم پنير 17درصد چربي 295 کيلوکالري *100 گرم ماکاروني 370 کيلوکالري *100 گرم سوسيس 260 کيلوکالري *100 گرم شکلات 576 کيلوکالري *200 گرم عسل 337 کيلوکالري *100 گرم قيسي خشک 247 کيلوکالري *100 گرم شکر 400 کيلوکالري *100 گرم بيسکويت کرم دار 480 کيلوکالري *100 گرم کره 710 کيلوکالري *100 گرم برنج 180 کيلوکالري *100 گرم خشکبار 290 کيلوکالري *100 گرم کشمش 289 کيلوکالري *100 گرم آلوي خشک 266 کيلوکالري *100 گرم گوشت گاو 160 کيلوکالري

مصرف آب و مايعات آب مهمترين مايع حيات، در يک برنامه کوهنوردي هم نقش اساسي را بازي مي کند. در حالت عادي يک انسان به طور متوسط بين 1 تا 4/1 ليتر آب در شبانه روز مصرف مي کند اما در يک برنامه کوهنوردي که بدن دائم در حال فعاليت و عرق کردن است، بدن به 3 ليتر آب احتياج دارد. (مصرف آب در مورد اشخاص مختلف متفاوت است) کساني که بيشتر عرق مي کنند، ممکن است بيشتر از يک فرد عادي به آب احتياج داشته باشند، اين افراد ممکن است 4 تا 5 ليتر آب مصرف کنند.در طول يک برنامه بهتر است که در هر استراحت به طور دائم مقداري آب بنوشيم تا اينکه هر چند ساعت يکبار آب زيادي مصرف کنيم. حتي اگر احساس تشنگي هم نمي کنيد، بهتر است که آب بنوشد. هيچگاه ترس و واهمه اي از نوشيدن زياد آب نداشته باشيد چون بدن به طور طبيعي مازاد آب را دفع خواهد کرد. متأسفانه تشنگي علامت خوب و درستي در مورد احتياج بدن به آب نيست. ممکن است که بدن به آب احتياج داشته باشد ولي ما احساس تشنگي نکنيم، اين مسئله به خصوص در صعودهاي زمستاني مشهود است. بارها ديده شده که در برنامه هاي زمستاني افرادي هستند که حتي آب همراه خود نمي آوردند و تحت عنوان اين که هوا سرد است و عرق نمي کنيم، آبي نمي نوشند. فراموش نکنيد که اگر کمبود آب بدن، معادل 3 درصد وزن ما باشد، قدرت تشخيص و هوش و حواس ما رو به تحليل مي رود و زماني که معادل 10 درصد وزن ما باشد، خطري جدي براي سلامتي و زندگي ماست. (در اين حالت ممکن است ادامه کمبود آب به مرگ منتهي شود) نوشيدني ها مانند چاي و قهوه با وجود آن که خود حاوي آب هستند اما به عنوان جايگزين آب توصيه نمي شوند چرا که همين نوشيدني ها نقش مهمي در دفع آب بدن دارند. در تابستان در مسيرهاي کوهنوردي، چرا گاه ها و گوسفند سراهاي زيادي وجود دارند.هنگام تهيه آب دقت کنيد که آيا آبي که براي نوشيدن بر مي داريد در نزديکي محل چرا گوسفندان قرار دارد و دام از آن آب مي نوشد يا نه؟ چنانچه شک و ترديدي در اين مورد وجود دارد، بهتر است که راه را کمي ادامه داده و از جاي مطمئن تري آب برداريد. گفتني است که در صورت آلوده بودن آب، خطر ابتلا به بيماريهاي روده اي و انگلي وجود دارد. آب را مي توان در بطري هاي نوشابه حمل و استفاده نمود و بايد مواظب بود که در هنگام بازگشت، اين بطريها در طبيعت رها نشوند.

طرز ساختن نوشابه انرژي زا با از دست رفتن نمک بدن بر اثر تعرق، تعادل يوني بدن هم به هم مي خورد. از طرفي فعاليت کوهنوردي، قند خون را هم پايين مي آورد. جهت بالا بردن قند خون و جايگزين کردن نمک از دست رفته مي توانيم يک نوشيدني دست ساز درست کنيم که از جهت مزه شايد چندان جالب نباشد اما جبران کمبود قند و نمک بدن را مي کند. به يک ليتر آب مقدار 25 گرم شکر (معادل يک قاشق غذاخوري يا 15 حبه قند) و 2 گرم نمک اضافه کنيد و هم بزنيد و در طول برنامه از آن استفاده کنيد.

تغذيه در ارتفاع برخي از اصول تغذيه در ارتفاع، در شرايط محيطي ديگر به ويژه سرما نيز صدق مي کند. مهمترين اين اصول از اين قرارند: * افزايش دفعات و کاهش حجم وعده هاي غذا. * تکيه بر مواد قندي به عنوان بهترين منبع انرژي. * پذيرش خوردن و آشاميدن به عنوان يک وظيفه. * مصرف مايعات قندي فراوان. * مصرف کامل ترين و مفصل ترين وعده غذا پس از پايان ورزش. * مصرف مواد کم حجم و پرانرژي. * رعايت تنوع در برنامه ريزي غذايي. * بهره گيري از چاشني هاي مغذي و اشتها آور. روشن است که تغذيه در ارتفاعات با تغذيه در سرما وجه اشتراک بيشتري دارد زيرا با هر 1000 متر ارتفاع، حدود 7 درجه از دماي محيط کاسته مي شود. پس به اين نتيجه مي رسيم که سرما و ارتفاع همراهان هميشگي يکديگرند. علاوه بر اين اصول مشترک، تغذيه در ارتفاعات ويژگي هايي دارد که ناشي از تفاوتهاي ارتفاع بالا با محيط هاي کم ارتفاع يا هم سطح دريا است. ويژگي هاي مهم تغذيه در ارتفاع را مي توان چنين شمرد: * سرما: هواي سرد منجر به لرزيدن مي شود، بنابراين نياز به مواد قندي را افزايش مي دهد. * دشواري کار: کار نياز به انرژي و مواد قندي را افزايش مي دهد. * خشکي هوا: خشکي هوا منجر به کم آبي شده و نياز به مايعات را افزايش مي دهد. از سوي ديگر کم آبي منجر به کم آشتهايي و کاهش غذاي دريافتي مي شود. * کوه گرفتگي: کوه گرفتگي موجب بي اشتهايي و کاهش غذاي دريافتي مي شود و براي پيشگيري و درمان آن، بايد مصرف مايعات و قندها را افزايش داد. * کمبود اکسيژن: کمبود اکسيژن هم موجب کم اشتهايي و کاهش دريافت غذا شده و هم در سوختن چربي ها اختلال ايجاد مي کند و مصرف بيشتر قندها را مي طلبد.

منبع: آموزش کوه پيمايي و کوهنوردي از مقدماتي تا پيشرفته

راه رفتن با کرامپن و کلنگ

2009-07-18T20:12:00.006+04:30

راه رفتن روی برف یخ زده و یخ احتیاج به تکنیک مخصوصی دارد و باید شخص بتواند در هر لحظه تعادل خود را حفظ کند. فراموش نکنید که تمرین سنگ نوردی برای این کار کافی نیست و باید تمرین مخصوص به خود این کار را داشت. بهتر است کرامپنهای دوازده دندانه ای به کار برد و کرامپن باید درست به اندازه کفش باشد، در این میان باید طوری اندازه باشد که بدون بستن بند آن اگر آن را با کفش از زمین بلند کنند، نیفتد. بند کرامپن باید سفت بسته شده باشد. کلنگ یخ نوردی مکمل خوبی برای کرامپن در عبور از روی یخ است. اگر کرامپن درست به کار برده شود یعنی اگر دندانه های آن عمودی به کار برده شود، زحمت راه رفتن را خیلی خواهد کاست. در اینجا روش صحیح راه رفتن باعث می شود که عضلات ساق پا بیش از حد لازم خسته نشود. قدم ها باید فاصله ای از هم در حدود راه رفتن معمولی داشته باشند، تا در حین راه رفتن حلقه های کرامپن به هم برخورد نکنند. اگر شیب سطح از 20 درجه به بالا و برف محکم باشد، بستن کرامپن خوب است. در جاهای مسطح با یخ شیشه ای بستن کرامپن لازم می شود. در جاهای شیب دار باید طوری راه رفت که دندانه های عمودی کرامپن همه در یخ فرو روند. در جاهای شیب دار باید پا را بلند کرد از بالا به پایین گذاشت نه این که نوک کفش را به زمین متمایل کرد و پا را روی زمین کشید. در موقع عبور مایل از جاهای شیب دار باید کمی قوز پا را به طرف سربالایی کج کرد تا دندانه های عمودی کرامپن در یخ فرو رود. در صعود سطح شیبدار سفت چه در خط مستقیم عمودی و چه سینه به سینه و متمایل باید اول دندانه های جلو را در یخ گیر داد زیرا در سربالایی دندانه های جلو کرامپن بهتر به یخ گیر می کنند و این خود کمکی است. باید صورت را به طرف سربالایی کرد و بالا رفت. هر چه شیب سطح بیشتر باشد باید قدمها را کوتاه تر گرفت. این روش برای عضلات ساق پا خیلی خسته کننده است اما در مورد کرامپنهای بدون لولای میانی (خم نشو) کمتر خسته کننده می باشد. دندانه های کرامپن بهتر است بیشتر به سطح پایین فشار بیاورند تا به جلو کوبیده شوند چون در این صورت کرامپنهای بدون لولای میانی برتری دارند. یخ های شیبها غالباً با پوششی از برف یا برف یخ زده پوشیده شده اند. اگر پوشش برفی این سطح آب شود و برفی روی آن نباشد، پوشش زیرین را یخ بلوری می نامند. سطح بالای یخ با پوشش زیرین آن از لحاظ نوع یخ کاملاً متفاوت است چون پوشش زیرین بسیار فشرده و محکم است، در صورتی که پوشش بالایی معمولاً نرم است و ممکن است این نرمی در بند شدن دندانه های کرامپن درد سر ایجاد کند. در صورت لزوم و در جاهای مشکل باید این طبقه را برای جا پا با کلنگ تراشید. در موقع صعود در سطح شیبدار با یخ سفت باید پاشنه ها را پایین نگه داشت، این روش کمک می کند که عضلات ساق پا زیاد خسته نشوند و علاوه بر این دندانه های دیگر را طوری قرار می دهد که فوراً در یخ سفت فرو رود. (زانوها در این روش تقریباً کشیده اند) در صعود پیوسته در سطح شیبدار یخ زده، معمولاً عمودی بالا نمی روند بلکه بیشتر متمایل عبور می نمایند. بهتر است همیشه کرامپنها را به موقع به پا بست، حتی کمی زودتر تا کمی دیرتر. در هر یخ نوردی باید آنها را همراه داشت و در سنگ و یخ نوردی باید از آنها استفاده کرد. گاه اتفاق می افتد که برف نرم به ته کفش کوهنوردی می چسبد و دندانه های کرامپن را پر می کند، در این صورت باید مرتب برفهای چسبیده شده را کند و گرنه کرامپن بی اثر خواهد شد. بهتر است در این مورد تکه ای پارچه نایلونی مثلاً از جنس کیسه بیواک واگر نبود تکه ای کیسه نایلنی ضخیم از پایین روی دندانه های کرامپن انداخت و پس از فشار دادن آنها که از آن عبور کنند، آنرا با نخ محکم بست. این عمل مانع جمع شدن برف به ته کفش می شود و دندانه های کرامپن آزاد می شوند. پیش از این که شخص در ارتفاعات بالا و ناحیه یخ برود و با یخ و دیواره های یخی درگیر شود، بهتر است در ارتفاعات پایین بدون کرامپن چندین تمرین آسان را عمل کند: در جای شیب دار کوتاه ولی با یخ سفت چند دفعه با صورت به طرف شیب پایین برود و بعد صورت را به طرف شیب کند و با کلنگ پله هایی بکند یا بدون پله بالا برود. در این میان جالب، راه رفتن با کرامپن است به نحوی که شخص تا سرحد لیز خوردن و افتادن آن را تمرین کند، تعجب آور است که در چنین حالی و با چنین شیبی باز وزن بدن قابل کنترل کردن است. این آزمایشها و حتی سقوط ها و ترمزها در سطح پرشیب پوشیده از برف و یخ که در پایین به سطحی مسطح ختم می شود، برای کسب تجربه بسیار مفید است چون اینها را نمی توان به وسیله تئوری آموخت. از کلنگ یخ می توان در سطح های شیب دار برای تعادل بالا تنه به خوبی استفاده کرد. با توجه به نوع برف ، یخ و زاویه سطح باید دسته یا نوک یا لبه کلنگ را به کار برد. دسته کلنگ را برای برف تازه یا برف یخ زده به کارمی برند، لبه کلنگ را برای برف یخ زده متوسط در نظر می گیرند زیرا لبه کلنگ دارای سطح اتکای زیادی است و می توان با آن پله هم کند و نوک تیز کلنگ برای یخ سفت به کار می رود.

در عبور افقی یا متمایل سطح شیب دار چه در بالا و چه به طرف پایین، می توان از کلنگ به صورت زیر استفاده کرد، سر کلنگ را در دست راست می گیرند و آن را افقی کمی متمایل به پایین در برف فرو می کنند و با دست چپ دسته آن نزدیک به فرو رفتگی در برف را می گیرند و روی آن تکیه می نمایند. در این روش باید ابتدا نوک تیز دسته کلنگ در یخ یا برف خود فرو رود بعد می توان روی آن تکیه کرد. جای کلنگ موقعی تغییر داده می شود، که هر دو پا جای خود را محکم کرده باشند. باید لبه تیز کلنگ به طرف بدن نباشد و عمودی بر راستای حرکت به طرف بالا یا پایین باشد، تا لباس را پاره نکند. این روش در سطحهای متمایل تا زاویه 40 درجه اجرا می شود و در مورد استثنایی تا 45 درجه.

یکی از روشهای مهم یخ نوردی به خصوص در سطح شیب دار تا 50 درجه، روش زیر است: صورت را به طرف شیب می کنند و با دست راست سر کلنگ را طوری می گیرند که نوک آن در یخ فرو رود و با دست چپ انتهای کلنگ را محکم نگاه می دارند، این روش را می توان برای پایین آمدن هم به کار برد. نقطه ضعف این روش این است که به هنگام عوض کردن جای کلنگ تمام وزن بدن فقط روی دو نقطه (هر دو پا) تکیه دارد و در این هنگام هر لغزشی خطرناک است. در پایین آمدن از شیبهای غیر دشوار رو به پایین انتهای دسته کلنگ را در دست می گیرند و نوک تیز آن را در یخ فرو می کنند و آهسته پایین می آیند. برای این که دست خسته نشود باید مرتب پس از چندین قدم کلنگ را در دست دیگر گرفت.

روش دیگرپایین آمدن از ارتفاع به صورت زیر است: صورت به طرف پایین با دست چپ سر کلنگ را می گیرند و با دست راست دسته آن را نزدیک به فرورفتگی در برف، سپس نیم خیز روی پاها می نشینند. فراموش نکنید که دندانه های عمودی کرامپون همه باید به یخ گیر کند. روش جدید برای صعود از سطح های شیب دار یخی بر پایه اصل اتکای 3 نقطه باید باشد. در یک دست کلنگ یخ را می گیرند و در دست دیگر یا چکش یخ یا تبر یخ. با گیر کردن دندانه های جلوی کرامپن (نیش کرامپن) به یخ هر2 دست بالا می روند، در این صورت ریتم حرکت عبارت است از: دست، پا دست و پا. ولی اگر به علت شیب زیاد سطح، این روش مشکل به نظر آمد می توان: دست، دست، پا و پا را به کار برد. برای این که دستها خیلی خسته نشوند، بهتر است سر کلنگ یا چکش یخ و یا تبر یخ را در دست گرفت و آنها را در یخ فرو کرد و بر آنها تکیه کرد اما در مورد یخ سفت بلوری حتی با فشار زیاد هم فقط می توان چند میلی متر آن را در یخ فرو کرد و چون این مقدار ناکافی است، احتمال خطر در اینگونه جاها زیاد است. در این نوع جاها کلنگ یخ برای تکیه کردن یک دست و چکش یخ برای ضربه زدن با دست دیگر بسیار مناسب است. در شیبهای تند در حدود 65تا70 درجه که صعود بسیار مشکل می شود باید از 2 تبر یخ استفاده کرد. محل فرود چکش در یخ در حدود 30تا40 سانتی متر بالای صورت باید باشد و پس از صعود چون صورت به موازات چکش آمد، چکش دیگر را باز در 30تا40 سانتی متر بالای صورت به یخ کوبید، تا دریخ فرو رود.

کندن پله در یخ در برف یخ زده یا یخ نرم لبه کلنگ برای پله کنی بسیار مناسب است و در یخ فشرده باید از نوک کلنگ استفاده کرد. برای سرعت کار و خسته نشدن باید با هر 2 دست کار کرد. ضربه ها باید به صورت v باشد و هر دفعه راستای ضربه باید متناوباً یکی از این طرف و یکی از طرف دیگر باشد. باید ضربه ها را با نظم و به آرامی و با قدرت فرود آورد. گفتنی است که احتیاجی نیست که پله ها را به اندازه تمام سطح پا کند بلکه به قدری که پا به خوبی در آن گیر کند. پله کنده شده به طور مایل و به صورت زیگزاک یابد به طرف بالا کشیده شود. هر 2 پا با فاصله زیاد از یکدیگرنگه داشته می شود تا تعادل بیشتری برقرار گردد. فاصله پله ها از یکدیگر در حدود 30تا40 سانتی متر است. یخ نورد خوب پله های با ارتفاع زیاد را فقط برای توقف گاه پیش و پس از هر طول طناب به کار می برد. این جا دو ردیف پله به فاصله 40تا60 سانتی متر طوری کنده می شود که احتمالاً بتوان با "هم طناب" خود جا عوض کرد. در اینطور جاها با یک دست پله کندن مشکل است ولی این خوبی را دارد که می توان با دست دیگر خود را نگه داشت، اینکار در جاهای عمودی مهم است. در یخ نوردی به خصوص از نقطه نظر خوش دست بودن برای کندن پله، چکش یخ بیشتر به کار می رود، این پله ها باید به قدر کافی فاصله افقی از یکدیگر داشته باشند چون پله کندن زیاد وقت می گیرد و نیز خسته کننده است. جایی که با نیش کرامپن (دندانه پیشین) از یخ بالا رفتن خطرناک به نظر آید در بالای توقف گاه جایی که دست به آن برسد، پله ای می کنند و آن را ابتدا برای دستگیره، سپس برای پاگیره به کار می برند و بدین صورت ادامه می دهند. در پله کندن برای پایین آمدن جایی که صورت هم به طرف نشیب باشد، داشتن کلنگی بلند کار را آسان می کند. اگر شیب سطح طوری زیاد بود که فقط با صورت به طرف پایین می توان پله کند، بهتر است با "پیچ یخ" طنابی ثابت کرد و با طناب فرود آمد. درجه سختی یخ را نمی توان دقیقاً تعیین کرد زیرا روابط تغییر دهنده آن زیاد است. علاوه بر این در مورد یخ می توان برای خود برعکس سنگ پله کند و کار را آسان کرد.

درجه بندی سختی دیواره های یخی که جنس یخ آنها خوب یا متوسط باشد به صورت زیر است: * شیبهای تا 30 درجه: آسان * شیبهای تا 40 درجه: کمی مشکل * شیبهای تا 50 درجه: مشکل * شیبهای تا 60 درجه: زیاد مشکل * شیبهای تا 70 درجه: خیلی زیاد مشکل * شیبهای بیش از 70 درجه: بی اندازه مشکل

منبع: آموزش کوه پیمایی و کوهنوردی از مقدماتی تا پیشرفته

راه رفتن روی برف و یخ

2009-07-18T20:07:00.005+04:30

راه رفتن در روی برف و یخ برای کوهنوردان تکنیک ویژه ای مخصوص به خود می خواهد که باید با تجربه مخصوص یخ و برف همراه باشد و از لحاظ قوای بدنی هم باید کاملاً آماده بود زیرا صعود از روی برف و یخ انرژی بیشتری را می طلبد. در درست کردن مسیر برای نفرات بعدی (برف کوبی) باید در مصرف انرژی صرفه جویی کرد. باید آهسته صعود کرد که در این میان فاصله پاها نباید زیاد باشد ، در برگشت نیز باید از مسیر دیگری استفاده کرد تا مسیر صعود خراب نشود. کوهنوردان در سربالایی تند بهتر است مارپیچ بالا بروند تا چندان خسته کننده نباشد. همیشه باید از شکل طبیعی کوه استفاده کرد و در انتخاب مسیر باید دید که مسیر بنا بر ساعات روز روی سطح برف فشرده انجام می شود یا برف نرم. در شیبهای تند برفدار، مسیر را باید کاملاً عمودی به طرف بالا انتخاب کرد. کوهنوردان در عبور متمایل از شیبهای تند با برف یخ زده نباید به طرف درون خم شوند بلکه باید عمود ایستاده و پاها را نیز عمود بر سطح برف بگذاشت. در برف نرم و تازه باید برای تمام پا، جا پا درست کرد و کمی مایل به طرف پایین و فاصله افقی پاها باید تقریباً به قدر پهنای شانه ها باشد. در مسیرهای با سربالایی تند و برف عمیق برای باز کردن مسیر باید از زانو هم استفاده کرد. ابتدا با کف کفش برف را کمی می کوبند و اگر دوام آورد که با یک پا روی آن ایستاد، سپس با زانو باید به برف فشار آورد. در برف زیاد چوب دستی، باتوم اسکی یا کلنگ کوه نوردی که به نوک آن بشقاب چوب دستی اسکی بسته باشند، کمک بسیاری به صعود خواهد کرد. سطح های شیبدار در حدود 50 درجه با برف پودری زیاد غیرقابل صعود هستند زیرا شخص تا کمر یا سینه در آن فرو می رود و بیرون آمدن از آن بسیار مشکل و خطرناک است. از بالکنهای برفی و نقابهایی با چندین متر ارتفاع نه تنها نمی شود گذشت بلکه خطرات جانی شدیدی همراه دارد. گاه با کندن پله ای که وقت فراوانی می گیرد می تواند از دیواره های عمودی برف و یخ عبور کرد. در پایین آمدن از سطح برفهای یخ زده با شیب متوسط باید پشت به شیب و با فشار پاشنه پا به برف، پایین آمد. در پایین آمدن از سطحهای برفی با شیب زیاد، اگر شخص نتوانست پشت به شیب پایین بیاید، باید فوراً چرخید و رو به شیب کرد و با کوبیدن نوک کفش به برف جا پا برای خود درست کند که در عین حال تکیه برای دستها هم هست. در جاهای با شیب کم و بدون خطر می توان با کف کفش به طرف پایین لیز خورد و به پایین آمد. سرعت این حرکت را می توان با بالا بردن و در برف فرو کردن نوک کفشها و فشار کم یا زیاد پاشنه ها تنظیم کرد. در صورت لیز خوردن در سطح پرشیب برفی باید فوراً صورت را به طرف سطح شیب برگردانید و با دستها به سطح تکیه کرد و نوک کفشها را با کمی فاصله به سطح بند کرد. سر و گردن باید اینجا بالا نگه داشته شود و بالا تنه باید از سطح برف دور گرفته شود تا نوک کفشها بهتر به برف گیر کنند و ترمز بهتری صورت گیرد. اگر کلنگ یخ در دست باشد بهتر است دسته اش را نزدیک سر آن گرفته و در یخ فرو برود. کرامپن بسته شده باشد باید کلنگ یخ را در بالا با تمام قدرت به یخ کشید وگرنه وزن شخص به علت ترمز کرامپنها بالا تنه اش را از سطح برف جدا می کند و به صورت وارو زدن به طرف پایین بر می گرداند. غالباً در ارتفاعات بالا از راهروهای برفی باید عبور کرد، در این نوع جاها احتمال ریزش بهمن و به خصوص قطعه های برف یخ زده و یخ و سنگ هست، پس باید در این جاها توقف نکرد و زود عبور کرد. ولی اگر هوا زیاد گرم باشد یا آفتاب بر آن تابیده شود، بسیار خطرناک خواهد بود. در موقع عبور از تیغه هایی که هر2 طرف آنها خالی است و روی آنها را برف پوشانیده است، باید شخص از تعادل خوبی برخوردار باشد زیرا سطح کم عرض است و به علت وجود یخ و برف چندان سطح اتکای مطمئنی وجود ندارد. در این گونه جاها باید بر دقت افزود که یک حرکت عدم تعادل برابر با سقوط است و فقط با اتکای یک دست روی کلنگ می توان تعادل خود را نگه داشت. اگر برف زیر پا فشرده باشد، کرامپنها خوب گیر می کنند اما اگر پوشش بیرونی سست باشد، خطر بسیار است. در موقع عبور از روی تیغه ای، اگر نفر اول لیز خورد و به طرفی افتاد برای اینکه زیاد به پایین نیفتند و نفر دیگر را نیز با خود نبرد ( زیرا 2 کوهنورد در صعود پیوسته هستند) باید نفر دوم فوراً و بدون وقفه خود را به طرف دیگر پرت کند که ضربه اولی خنثی شود و طناب هر دو را نگه دارد. در موقع وزش بادهای تند، عبور از روی تیغه ها خطرات جانی دارد و باید از آن صرف نظر کرد. در اثر وزش باد در سینه پرشیب، تیغه های نقابی کمابیش درست می شود. از تیغه هایی که دارای نقاب هستند باید با طناب عبور کرد. اگر توقف گاهی کاملاً مطمئن پیدا نشد، نفر اول نباید خیلی نزدیک نفر دوم باشد. شیروانی ها (نقابهای دو طرفه) بسیار خطرناک هستند زیرا به 2 طرف آویزان هستند و اگر خراب شود مقدار زیادی یخ و برف از طرف دیگر هم با خود به پایین خواهد آورد. غالباً عبور از نقاب پر زحمت است و گاه اگر نتوان آن را دور زد، باید با زحمت فراوان آن را سوراخ نمود.

روشهای راه رفتن روی برف عبارت اند از: 1- روش کلاسیک: در این روش با نوک و پنجه پاها به یخ و برف ضربه زده می شود و مسیر طی می شود. 2- روش سوئدی: در این روش با بغل پاها و به صورت ضربدری به یخ و برف ضربه زده می شود. 3- روش آمریکایی: این روش به ساعت 3 نیز معروف است در این روش یک پا با پنچه و یک پا با بغل به یخ و برف ضربه زده می شود. در شیبهای ملایم صعود با کلنگ به صورت کلنگ ، پا و کلنگ انجام می شود و در شیبهای تند صعود به صورت کلنگ پا وکلنگ پا انجام می شود. در شیبهای تند کلنگ با دو دست گرفته می شود اما در شیبهای ملایم کلنگ با یک دست گرفته می شود. در تراورس ها کلنگ در دستی قرار می گیرد که به طرف کوه باشد.

منبع: آموزش کوه پیمایی و کوهنوردی از مقدماتی تا پیشرفته

ایمنی در کوهستان

2009-07-18T20:02:00.000+04:30

برای یک کوه پیمایی ساده بایستی از اطلاعات و پیش بینی های لازم و همچنین امکانات کافی برخوردار بود، که به طور خلاصه به آنها اشاره می کنیم:

1. تدارک و آمادگی صحیح: آمادگی جسمانی کافی برای برنامه های کوه پیمایی الزامی است این آمادگی را می توان از طرق گوناگونی کسب کرده و افزایش داد.

2. نکات اصلی در برنامه ریزی عبارت اند از: الف: مسیر خود را با توجه به فصل انتخاب نمایید. ب: طول و سختی مسیر بایستی بر اساس توانایی ضعیف ترین فرد گروه انتخاب شود. ج: زمان کافی برای برگشت را در نظر بگیرید به طوری که در صورت خرابی هوا نیز بتوانید برگردید. قبل از حرکت با مسئولین باشگاههای کوهنوردی و پناهگاهها مشورت کنید و نسبت به مسیر، آخرین اطلاعات را کسب کنید. د: قبل از خروج از شهر از طریق هواشناسی، از وضعیت آینده هوای منطقه ای که قرار است در آن کوه پیمایی کنید اطلاع حاصل نمایید. و: مسیر صعودتان را به خانواده و دوستان اطلاع دهید و فراموش نکنید پس از اتمام برنامه، بازگشت خود را به اطلاع آنها برسانید. ه: صعود خود را از صبح زود آغاز کنید و همیشه وقت اضافی برای استراحت، بازگشت و حوادث پیش بینی نشده را داشته باشید. 3. وسایل کافی عبارت اند از: الف: وضعیت هوا ممکن است به سرعت تغییر پیدا کند، بارش برف و بوران در ارتفاعات بالا و بارش بارن در ارتفاعات پایین حتی در تابستان نیز امکان دارد، پس داشتن پوشاک و وسایل اضطراری الزامی است. ب: کفش مناسب به پا داشته باشید. بهتر است کفشها، مچ پای شما را به خوبی نگه دارد تا احتمال پیچ خوردن پا کمتر باشد. ج: لباس با توجه به زمان و فصل برنامه بایستی انتخاب شود در این میان بهتر است از چند لایه لباس استفاه کنیم چون لباسهای کلفت سنگین ترند در عوض لباسهای متعدد باعث حفظ هوای گرم بدن خواهند شد و با میزان سرد و گرم شدن می توان آن را کم و زیاد کرد. علاوه بر ژاکت و پلوور، یک کاپشن بادگیر کلاه دار بلند می تواند در مواقع اضطراری شما را از سرما حفظ کند. علاوه بر این لباسها به کلاه، جوراب پشمی و دستکش اضافی نیز نیاز دارید. د: در تابستان برای حفاظت در برابر نور خورشید، به کلاه و عینک و کرم ضد آفتاب نیاز دارید. ه: وسایل خود را در کوله پشتی بگذارید تا در موقع صعود دست هایتان آزاد باشد. (از به همراه بردن ساک جدا خودداری کنید) و: خوردنی و نوشیدنی به مقدار کافی همراه داشته باشید و برخلاف یک عقیده قدیمی تا می توانید از آب سالم و غیرآلوده بنوشید. ز: یک کیف کوچک وسایل پزشکی شامل چند نوع قرص، باند، باند کشی، چسب زخم، سوت، چراغ قوه دستی، کبریت و پتوی نجات را همراه خود داشته باشید. ح: چوب دستی یا باتوم به اندازه مناسب برای شما می تواند در هنگام کوه پیمایی و خصوصاً در سرپایینی ها کمک خوبی برای جلوگیری از آسیب دیدن زانوهای شما باشد. منبع: آموزش کوه پیمایی و کوهنوردی از مقدماتی تا پیشرفته

عوامل مؤثر در راه پیمایی

2009-07-18T19:51:00.003+04:30

تعیین روش صحیح راه پیمایی با عوامل متعددی از جمله قدرت جسمی، میزان بار، مسافت و زمان، در ارتباط می باشد. لذا برای راه پیمایی صحیح در مناطق گوناگون نمی توان به روشی واحد و یکسان دست یافت اما عوامل اساسی و مهمی که در راه پیمایی صحیح نقش تعیین کننده ای دارند را می توان به ترتیب زیر بیان کرد:

الف) سرعت راه پیمایی: توجه به 2 قسمت از بدن که کنترلهای جداگانه ای را بر روی اندامها اعمال می نماید به ما کمک می کنند تا به درستی به سرعت قدم زدن خود پی ببریم. در درجه اول قلب زیرا هرفرد به همان سرعتی می تواند حرکت کند که ضربان قلبش اجازه می دهد. هنگامی که قدم برداشتن مستلزم تلاش زیاد همراه با افزایش ضربان قلب است این امر نشان دهنده این واقعیت است که راه پیمایی زیاد است. دوم ریه ها چون شخص می تواند آن مقدار سرت داشته باشد که ریه هایش اجازه می دهند. مسلماً وقتی که ریه ها با ناامیدی و تلاش زیاد دنبال هوای تازه هستند می توان نتیجه گرفت که سرعت زیاد است. وجود هر یک از نشانهای فوق باعث می شود که از سرعت راه پیمایی بکاهیم. لذا به خاطر ارتباط مستقیم توان پاها در راه پیمایی با میزان ضربان قلب و تنفس ریه ها، معروف است که پاهای کوهنورد قلب دوم او می باشد. سرعت در خلال راه پیمایی متغیر است در شروع راه پیمایی مخصوصاً در صبح ها بهتر است که آهسته حرکت کنیم تا بدن بتواند به خواسته ها آگاهی یافته و هماهنگی در بین فعالیت اعضای مختلف از جمله چشم، پا، ریه و قلب ایجاد گردد. ب) تنظیم سرعت و ذخیره سازی: برای آشنایی با نحوه حرکت صحیح در شیبها، تصور نمایید که در پایین پلکانی با تعدادی پله ایستاده اید برای شروع زانوهایتان را حتی المقدور به عقب متمایل نموده و مفصل زانو را تا حد امکان باز و در یک راستای مستقیم و عمود بر زمین قرار دهید سپس یک قدم به جلو برداشته و پای عقب را همانگونه راست و به حالت ثابت نگه دارید بعد از قرار دادن پا روی اولین پله پای دیگرتان را حرکت داده و قدم بعدی را بردارید این بار پایی را که روی اولین پله قرار گرفته می باید به حالت راست و ثابت نگه دارید این تعویض پاها می باید در تمام طول راه پیمایی رعایت گردد تا بدین ترتیب سنگینی وزن شما مستقیماً بر روی استخوان ها قرار گرفته و فشارهای حاصل حتی المقدور به زمین منتقل گردد. بدین ترتیب هر یک از پاها در حین قدم براشتن برای لحظه ای فرصت استراحت پیدا می کنند. بهتر است این حرکت را بر روی پله تمرین نموده و سپس آن را در کوه نیز تجربه نمایید. در راه پیمایی گام ها باید به صورت موازی برداشته شود و ابتدا کف پا و سپس پاشنه پا بر روی زمین قرار گیرد. عضلات پا وظیفه به حرکت درآوردن اهرمها و مفاصل را به عهده دارند و نه تحمل سنگینی و فشار حاصل از وزن بدن، به خاطر همین توجه به اندازه گامها و فاصله آن با زمین در راه پیمایی بسیار مؤثر است. در انجام حرکات ورزشی اندازه های طبیعی بدن نقش به سزایی داشته و به تجربه ثابت شده که اندازه گامهای هر شخص در راه پیمایی برابر با اندازه طبیعی کمر وی می باشد. فاصله گامها از زمین نبایستی از قوزک پا بیشتر باشد چون در غیر این صورت عضلات در هنگام جا به جایی و قدم برداشتن انرژی بیشتری مصرف می کنند و زودتر خسته و ناتوان می شوند. دقت بر مسیر راه پیمایی از طریق چشم بسیار حائز اهمیت است و نمی تواند به صورت یک عادت و عمل عادی درآید.

ح) استراحت در خلال راه پیمایی: در طول ساعات اولیه روز وقتی که هنوز بدن خسته نشده توقفها باید خیلی کم و کوتاه باشد. برای استراحت بهتر است در حالت ایستاده قرار گیرید و با تکیه بر یک درخت یا تخته سنگ کوله را از دوش خود بردارید و روپوشی به تن کنید و تنفس عمیق انجام دهید و در طول ساعات راه پیمایی بدن نیاز به استراحت کامل دارد و در این حال راهپیمایان می توانند در یک جای مناسب نشسته و در حالی که پاها صاف و کشیده بر روی زمین قرار دارد، شخص می تواند خوردنی و نوشیدنی از نوع قندی میل کند. چگونگی حرکت در راه پیمایی های طولانی در کوه پیمایی، قدمهای متعادل و آهنگ ثابت سرعت یکنواخت رُکن اساسی می باشد. چنانچه یک روش کوه پیمایی بسیار مهم را تعیین کنیم که در آن سرعت راهپیما تنظیم و انرژی ذخیره به طور متعادل مصرف گردد آن روش، قدم برداشتن توأم با استراحت می باشد. راه پیمایی در کوهستان همراه با صرف انرژی زیاد است، لذا پاها و ششها احتیاج به یک زمان کوتاه استراحت در خلال حرکت دارند و در قدم آهسته همانطور که در هر گام یک لحظه استراحت و مکث وجود دارد، تعداد تنفس می باید با این جریان تطبیق داده شود. به طور مثال درشرایط معمولی هر 3 یا 4 گام یک عمل دم و هر 3 یا 4 گام دیگر با عمل بازدم هماهنگ می گردد. در این مثال گامها سریع تر از ریه ها شخص عمل می کند و در واقع گامها باید در مکث به وجود آمده استراحت کنند. بدین ترتیب در ارتفاعاتی که هوا رقیق است ریه ها احتیاج به مکث دارند و در ازای هر 2یا 3 نفس یک قدم برداشته می شود. در ارتفاعات بالا کوهنورد باید آگاهانه نفس عمیق، سریع و پشت سر هم بکشد و در ارتفاعات پایین عضله های پا هستند که احتیاج به زمان بیشتری جهت کسب انرژی دارند. یک عامل مهم در راه پیمایی توأم با استراحت، هماهنگی فکری و روحی می باشد. اگر هنگام حرکت دچار تنگی تنفسی بشویم و نتوانیم به راحتی لااقل برای مدت یک ساعت با دیگران صبحت نماییم می توان نتیجه گرفت که سرعت قدم برداشتن، زیاد است. قدم برداشتن آهسته و متعادل نیز احتیاج به سرعت ثابت و ایستادن کمتری دارد و بهتر از قدم برداشتن سریعی است که نیاز به استراحت بیشتری دارد. به قول معروف: رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود رهرو آن نیست گهی تند و گهی خسته رود یک کوه پیما باید بدون نیاز به استراحت لااقل برای مدت یک ساعت راه پیمایی نموده و بتواند در روی شیبهای تند با هماهنگی قدم برداشته و تنفس خود را کنترل نماید. یک فرد مبتدی نباید بیشتر از 10 کیلومتر در روز راه پیمایی نماید، مخصوصاً در شرایطی که ارتفاع بیشتر از 1500 متر می باشد البته در مناطق برفی و سنگلاخی این ساخت به تناسب کاهش می یابد.

قدم برداشتن صحیح در کوهستان

صعود از کوه ورزشی توام با راه پیمایی است که رکن و پایه اصلی آن حرکت است. مسیرهای کوهستانی به ندرت دارای سطوح صاف و هموار است و از این جهت شخص می باید قدمهای خود را کنترل و تنظیم نماید.

گامهای متعادل ، از خستگی زودرس جلوگیری و انرژی مشا را حفظ می نماید. در این نوع حرکت هیچ وقت نباید پا را به زمین سائید یا استخوانها و عضلات را بی جهت به حرکت درآورد، حفظ تعادل باید به صورتی عمل شود که در صورت احساس سستی زمین در زیر پا بلافاصله خود را به عقب کشیده و حرکات بعدی بدن را تحت کنترل در آورد. اینجاست که به اهمیت راه پیمایی صحیح در کوهستان واقف می شویم.

نحوه حرکت در سرازیری

اولین مرحله آمادگی هنگام حرکت در سرازیری این است که داخل پوتین، جوراب ضخیم و نرم دیگری پوشیده و با محکم بستن بند کفش از حرکت اضافی پا در پوتین جلوگیری نماییم. قدمهای برداشته شده در سرازیری باید متعادل تر از قدمهایی باشد که تنها تحت تأثیر قوه جاذبه قرار می گیرد و بی اختیار برداشته می شود. پا در هر قدم با زانوی خم بر روی زمین قرار می گیرد و پاها مرتب و متواتر در کنار یکدیگر حرکت می نمایند. راه پیمایی در سرازیری به اندازه راه پیمایی در سربالایی مشکل نیست ولی نباید شدت جراحات وارده را درسرازیری نادیده گرفت. در سرازیری است که خراشهای پوستی ایجاد می شود و به مفصل زانوها آسیب می رسد و مچ پا می پیچد، لذا سرعت راه پیمایی در سرازیری نباید خیلی بیشتر از سرعت سربالایی باشد.در سرازیری شخص باید گامهای خود را با اختیار و کنترل شده بردارد و به دلیل همین کنترل حرکت ، شخص باید به میزان سرعت خود دقت نماید. استراحت در سرازیری به اندازه استراحت در سربالایی اهمیت دارد اما استراحت گام (در حال حرکت) در سرازیر انجام نمی شود.

تنفس صحیح در کوه

تنفس باید عمیق و به طریقه صحیح صورت گیرد، برخلاف آنچه اکثر اشخاص انجام می دهند، حجم ششها نباید از طرفین افزایش یابد. در اثر این نوع تنفس غلط حجم قفسه سینه افزایش می یابد. در تنفس صحیح حجم ششها از ناحیه تحتانی افزایش یافته که این امر با افزایش حجم شکم همراه است. این شکل تنفس، در ناحیه شکم به صورت ضربانهای مشخص و روشنی قابل رویت می باشد. لذا از نظر راحتی هیچ وقت نباید کمر را با کمربند محکم بست. در این روش باید سعی شود هوای دم به تحتانی ترین قسمت ریه ها هدایت و انباشتگی ریه ها از هوای دم انجام پذیرد. عمل بازدم پس از یک مکث چند ثانیه ای و حداقل 3 ثانیه به دنبال عمل دم با فشار پرده دیافراگم به قسمت تحتانی ششها به طور کامل با حداکثر تخلیه صورت بگیرد.

منبع: آموزش کوه پیمایی و کوهنوردی از مقدماتی تا پیشرفته

وسایل فنی یخ و برف نوردی

2009-07-18T19:47:00.005+04:30

1. کلنگ: یکی از مهمترین وسایل کوهنوردی در برف است که قسمتهای مختلف آن عبارت اند از: تیغه، بیلچه، بدنه، سغمه و بند حمایت انداز. کلنگها بنا به نوع کاربری آن متفاوت است. امروزه از کلنگهای کوتاه 65-75 سانتی متری سبک استفاده می کنند و کلنگهای بلند کمتر در صعودهای بزرگ کاربری دارند. بعضی از کلنگها بسیار سبک وزن هستند و قسمت سغمه آن به صورت مورب است این کلنگها در مسیرهایی با برف آلپاین کاربرد دارند.

2. کرامپن: وسیله ای فلزی و دارای تیغه های بلند که به زیر کفش بسته می شود و مناسب حرکت بر روی یخ می باشد و به وسیله آن می توان راحت تر روی یخ حرکت نماییم بدون آن که سُر بخوریم. در واقع تیغه ها ایجاد اصطکاک می نمایند. کرامپونها در سه مدل ساخته می شوند که عبارت است از: کرامپون پیاده روی و کوهنوری، کرامپون صعود بر روی آبشارهای یخی و کرامپون معروف به یخ شکن. کرامپون صعود، دارای تیغه های اضافی در جلوی پا می باشند و طوری طراحی شده اند که در هنگام صعود به خصوص بر روی آبشارهای یخی در یخ گیر می کنند و فرد را ثابت نگه می دارد. کرامپونها معمولاً قابل تغییر هستند و روی کفش رگلاژ می شوند و توسط بندهایی محکم به کفش فیکس می شوند و یک کوهنورد با توجه به نوع فعالیتی که انجام می دهد کرامپون مورد نظر خود را انتخاب می نماید.

3. لنگر برف: یکی از لوازم یخ «لنگر برف» است که مانند لنگر کشتی در برف می نشیند و می توان با آن به خوبی حمایت کرد. لنگر برف دارای سیم بُکسلی کوتاهی است که می توان طناب را به آن بست. لنگر برف اگر درست در برف بنشیند، می تواند چند صد کیلوگرم وزن را تحمل کند. لنگر برف برای سطحهای پرشیب یخ زن به کار می رود، جایی که میخ یا پیچ یخ کارایی چندانی ندارد.

4. تبر یخ: تبریخ حد وسط چکش سنگ نوردی و کلنگ یخ است. نوک آن شبیه کلنگ و ته آن شبیه چکش، طول آن بین 55 تا60 سانتی متر و وزن آن 650 تا700 گرم است. گفتنی است که تبر یخ در دیواره های یخی کاربرد دارد.

وسايل سنگ نوردي

2009-07-18T19:39:00.004+04:30

سنگ نوردي داراي وسايل بسيار زيادي مي باشد که سنگ نورد با داشتن آنها مي تواند اقدام به صعود از ديواره اي نمايد، اين وسايل عبارت اند از:

1- طناب: بعد از کفش کوهنوردي مهمترين وسيله سنگ نوردي طناب مي باشد. در سنگ نوردي سلامت و نجات هر سنگ نورد بستگي به طناب او دارد. جنس طناب از نايلن يا پرلن است و داراي پوسته و هسته مي باشد و داراي خاصيت ديناميکي بسيار خوبي است. پوسته از جنس ابريشم مصنوعي و هسته از جنس پلي آمين مي باشد ،اين طنابها به رنگ فسفري مي باشد. طناب سنگ نوردي حالت ديناميکي دارد ولي طناب غار نوردي حالت استاتيکي دارد و حالت ارتجاعي آن کم است. طنابها بنابر کارايي و مورد استفاده قرار گرفتن به چند نوع تقسيم بندي مي شوند: * طناب 3 ميلي متري: براي بند کفش معمولاً از اين نوع طناب استفاده مي کنند و همچنين در حمايت ابزار کوهنوردي از جمله بستن دسته چکش به صندلي فرود از اين نوع طناب استفاده مي شود. * طناب 5 ميلي متري: اين طناب2 استفاده مهم دارد: در رکابهاي کوهنوردي از آن استفاده مي شود و براي گره پروسيک نيز از اين نوع طناب استفاده مي شود. * طناب 7 ميلي متري: از دو لاي آن براي فرود استفاده مي شود ، در بلوکها و در حمايت مياني نيز از آن استفاده مي شود و در کارگاهها نيز مورد استفاده قرار مي گيرد. * طناب 9 ميلي متري: معمولا در فرود و صعود از آن استفاده مي شود البته بيشتر در فرودها مورد استفاده قرار مي گيرد و به آن نيم طناب نيز مي گويند. * طناب 11 ميلي متري: براي صعودهاي بلند و کرده اي مورد استفاده قرار مي گيرد، در پاندولي ها نيز از آن استفاده مي شود. لازم به ذکر است که در بين طنابها ، طنابهاي 9ميلي متري به خاطر سبکي بيشترين استفاده را دارد. محافظت از طناب : نبايد آن را در معرض نور خورشيد قرار دهيد ، از قرار دادن در روي لبه تيز سنگ و صخره خودداري شود ، با مواد شيميايي مانند صابون و غيره شسته نشود فقط با آب خالي و ولرم آن را بشوييد ، چک کردن کامل آن در هنگام جمع کردن ، به خاطر داشته باشد که عمر مفيد هر طول طناب حدود 5 سال است حتي اگر اصلاً از آن استفاده نکرده باشيم البته عمر طنابها بستگي به نوع استفاده اي دارد که از آن مي شود. (فراموش نکنيد که جان يک سنگ نورد بستگي به طناب او دارد، پس از آن به خوبي مواظبت نماييد)

2. تسمه يا نوار: براي اتصال کارابين يا به صورت حلقه در بلوکها از آنها استفاده مي گردد، يا در حمايتهاي مياني مورد استفاده قرار مي گيرد.

3. کارابين: حلقه اي فلزي است وداراي يک دهانه که باز و بسته مي شود و جهت وصل کردن 2 طناب به کار مي رود ، دهانه بعضي از کارابينها داراي پيچي است که بسته مي شود و نمي گذارد طناب از آن خارج گردد. کارابين داراي انواع مختلف: ساده، پيچ دار، D، گلابي، اتوماتيک و شکلهاي ديگر مي باشد. جنس کارابين از تتانيم تو خالي است و در مقابل فشار بسيار مقاوم ولي در برابر ضربه بسيار شکننده است. پس هميشه بايد مواظب باشيم تا ضربه اي به آن وارد نگردد و حداقل سالي يکبار مورد آزمايش قرار گيرد و از آن عسکبرداري گردد.

4. صندلي فرود: وسيله اي است که از 3 حلقه متصل به هم تشکيل شده است و با به تن کردن آن مي توان طناب را به آن وصل کرد. 2 حلقه صندلي به دور پاها بسته مي شوند و حلقه سوم به دور کمر بسته مي گردد که داراي محلي جهت وصل کردن کارابين به آن مي باشد. امروزه صندلي ها در انواع و اقسام مختلفي توسط کارخانه هاي مختلف ساخته مي شوند و يکي از ارکان سنگ نوردي در فرود و صعود مي باشد.

5. هشت فرود: وسيله اي فلزي و شبيه 8 انگليسي است که در فرود با طناب و يا حمايت مورد استفاده قرار مي گيرد البته امروزه براي حمايت از وسيله اي بنام « ريورسو» استفاده مي گردد.

6. ميخ سنگ نوردي: با توجه به جنس ديواره، ميخها داراي انواع مختلف مي باشد، از جمله: u شکل، v شکل، برگه اي، سوزني و حلقه دار، هگزان، فرند وگوه.

7. چکش: براي کوبيدن ميخ در ديواره ها و شکافها استفاده مي شود و داراي يک دسته وتنه و سر است ، همچنين در نوک آن يک سوراخ وجود دارد که براي خارج کردن ميخ از ديواره کارآيي دارد.

8. يومار: وسيله اي مکانيکي است جهت سعود سريع و مطمئن از طول طناب، اين وسيله داراي استفاده هاي مختلفي است از جمله: تيرول، صعود، حمل مجروح و بالا کش

وسایل کوهنوردی

2009-07-18T19:25:00.007+04:30

کفش 1- کفش سبک کوهپیمایی: این کفش دارای وزنی سبک و زیره ای نازک دارد که در فصول خشک سال می توان از آن استفاده نمود و وزن این کفش بین 800 تا 1300 گرم است. 2- کفش نیمه سنگین کوه پیمایی: دارای زیره ای ضخیم تر، لایه چرمی در کف کفش، مقاوم بودن رویه چرمی، ساق بلند و در مقابل سرما و خیس شدن مقاوم تر است و در ناهمواریها و ارتفاعات کوهستان به کار می رود. 3- کفش سنگین کوهنوردی: این کفش دارای زیره ای کلفت تر از نوع اول است و یک لایه تخت چرمی یا لاستیکی علاوه بر زیره اصلی نیز دارد. رویه آن چرمی است و نسبتا ضخیم می باشد وزن این کفش بین 1400 تا 2000 گرم است و دارای ساقه ای بلند و زبانهای بلند می باشد.

4- کفش دوپوش و سه پوش: در این کفش 2 یا 3 کفش توی هم می روند. کفش بیرونی از نوع سنگین کوهنوردی است و در بعضی از آنها کفش بیرونی از جنس لاستیک یا فایبرگلاس و پوشش داخلی از نوع گرتکس می باشد. پوشش داخلی بسیار سبک و نرم می باشد و وزن آن حدود 3600 تا 4000 گرم است. 5- کفش ترکیبی: نوعی کفش کوهنوردی سنگین است که در فصول مختلف قابل استفاده می باشد و ضد آب بوده و برای صعودهای بلند چند روزه مناسب می باشد( فراموش نکنید که کفش هر چه که باشد باید یک نمره بزرگتر از پا باشد.

6- کفش سنگ نوردی: این کفش دارای یک کف صاف از لاستیک نرم با قابلیت اصطکاک زیاد می باشد. دور کفش یک نوار لاستیکی وجود دارد که به وسیله آن امکان گیر کردن پا را در درون شکاف ها راحت تر می کند.

جوراب جوراب کوهنوردی بلند و تا زیر زانو می باشد و حتماً باید پشمی باشد تا در زمستان پا را گرم نگه دارد. یک نوع جوراب دیگر نیز هست که از جنس گرتکس می باشد ، خاصیت گرتکس این است که درون پا را گرم نگهداری می کند و از عرق کردن پا جلوگیری می نماید.

شلوار کوهنوردی این شلوار از جنس پشم و گرم برای زمستان و نازک برای فصل تابستان و دارای جیب های متعددی می باشد. نوعی از آنها کوتاه می باشد که در سنگ نوردی از آن استفاده می شود. حدود 50 درصد از گرمای بدن از طریق سر خارج می گردد لذا داشتن کلاه در سرما و گرما برای یک کوهنورد لازم می باشد

پیراهن پیراهن باید راحت باشد نه تنگ و نه خیلی گشاد جنس آن باید از نوع پنبه و کتان باشد تا باعث عرق کردن نشود. گفتنی است که در زمستان می توان علاوه بر پیراهن از پلار نیز استفاده کرد.

کلاه حدود 50 درصد از گرمای بدن از طریق سر خارج می گردد لذا داشتن کلاه در سرما و گرما برای یک کوهنورد لازم می باشد. در سرما جلوی سردی هوا را می گیرد و در گرما جلوی تابش آفتاب را می گیرد. کلاه زمستانی معمولاً از جنس پشم یا پلار می باشد و کلاه تابستانی دارای نقاب جلو و کلاه گرد و دوره دار می باشد و از جنس کتان و پارچه ای می باشد.

دستکش دستکش در تابستان از جنس نخی و چرمی و در زمستان از جنس پشمی، گرتکس و دو لایه می باشد. دستکش باید اندازه دست باشد تا روی آستین را بپوشاند و در بعضی از آنها در قسمت بالای مچ دارای بند و بست مخصوص می باشد و باید تا مچ دست را کاملاً کیپ نماید.

کیف کمکهای اولیه یکی از ضروریات یک کوهنورد می باشد این کیف حاوی مقداری باند، پماد، چسب، مواد ضدعفونی کننده و باند کشی و غیره می باشد.

کیسه خواب مهمترین وسیله شب مانی در کوهستان است که علاوه بر استراحت شبانه، از آن می توان در طول روز جهت نگهداری و استراحت شخص مصدوم نیز استفاده نمود. کیسه خواب معمولاً از جنس پر یا الیاف مصنوعی و یا ترکیبی می باشد. کیسه خوابهای پر سبک، گرم و کم حجم هستند. کیسه خوابهای الیاف مصنوعی ارزان تر می باشند و در ارتفاعات پایین تر مورد استفاده قرار می گیرند. نوع جدید کیسه خوابها از نوع گرتکس می باشد و سرمای تا 20 و 30 درجه زیر صفر را تحمل می کند.

زیر انداز قوی ترین کیسه خوابها نیز نیاز به زیرانداز دارند زیرا سرما همیشه از طریق زمین به بدن منتقل می شود لذا یک زیر انداز از جنس فوم یا ابر فشرده برای جلوگیری از سرما و رطوبت زمین و انتقال آن به کیسه خواب بسیار مؤثر می باشد. یک نوع زیرانداز دیگر نیز وجود دارد که مانند تشک قابل بار کردن می باشد. فراموش نکنید که زیرانداز نباید زیاد سنگین باشد و اندازه آن حداقل باید به اندازه کیسه خواب باشد.

کوله پشتی تمام وسایل مورد نیاز یک کوهنورد باید درون وسیله ای قرار گیرند که این وسیله کوله پشتی می باشد. کوله پشتی ها با توجه به نوع استفاده، از نظر حجم و کاربرد به چندین نوع تقسیم می شوند: از نظر حجم به 25 لیتر، 40 لیتر، 50 لیتر،60 لیتر ،70 لیتر ، لیتر 80،90 لیترو بیشتر می باشد و از نظر کاربرد به کوله های کوهنوردی و کوله های سنگ نوردی تقسیم می شوند. کوله های کوهنوردی بلند، جادار و جیب دار می باشند و کوله های سنگ نوردی بدون جیب تا هنگام عبور از تنورها و لای سنگها به جایی گیر نمی کنند. کوله ها باید دارای بند و بست مخصوص جهت بستن و حمل زیرانداز، کلنگ و غیره باشند و بندهای روی شانه باید قابل رگلاژ باشند. کوله باید دارای بند سینه و کمر باشد این بندها در سر پایینی ها نقش بسیار مؤثری دارند زیرا جلوی ضربه زدن به شانه و کمر را می گیرد. رنگ کوله پشتی بهتر است از رنگهای شاخص و قابل رویت و تشخیص باشد مثل رنگهای زرد، آبی ، قرمزو فسفری. همچنین کوله پشتی باید متناسب با قد و جثه هر شخص باشد. جنس کوله پشتی ها باید از پارچه ضد آب باشد و علاوه بر آن از روکش مخصوص نیز باید استفاده نمود.

وسايل و پوشاک تخصصي

پوشاک مخصوص به لوازمي مي گويند که در فصلهاي بخصوص مثل زمستان و شرايط جوي از آنها استفاده مي گردد.

1- گِتر: گِتر روکشي است که روي کفش و جوراب و قسمتي از شلوار کشيده مي شود تا از خيس شدن آنها جلوگيري کند. گِترها در حال حاضر از جنس گرتکس مي باشند که ضمن جلوگيري از نفوذ آب به داخل کفش و جوراب، از عرق کردن پا نيز جلوگيري مي نمايد و قطرات ريز عرق را از داخل پا به خارج مي فرستد.

2- بادگير: (آنوراک) بلوز و شلواري از جنس نايلون است که روي لباسها مي پوشند تا جلوي باد را بگيرد. نوع ديگري نيز وجود دارد که علاوه بر باد، آب گير يا ضد آب نيز مي باشد که فقط در هنگام باران بايد از آن استفاده نمود زيرا باعث عرق کردن بدن مي گردد. نوع جديد بادگيرها، دو طرف بيروني شلوار يک زيپ سراسري دارد تا به سادگي و بدون بيرون آوردن کفش قابل پوشيدن باشد.

3- رويه دستکش: براي جلوگيري از سرماي شديد و خيس شدن دستکشهاي پشمي پارچه اي از رويه دستکش از نوع گرتکس استفاده مي کنند اين دستکش ها بلند و دو انگشتي مي باشد و تا بالاي مچ و روي کاپشن را نيز مي پوشاند و چفت و بند محکمي نيز دارد.

4- عينک: عينکها براي جلوگيري از نور خورشيد در تمام فصول استفاده مي شوند. بهترين عينک از نوع «اولترا ويولت» ضد اشعه ماوراء بنفش مي باشد. «اولترا ويولت» در ارتفاعات بالا به خصوص هنگام عبور از روي يخچالهاي طبيعي و هنگامي تابش نور خورشيد اگر اينگونه عينک ها را به چشم نزنيم باعث آسيب ديدگي چشم مي گردد که اگر اين کار ادامه يابد فرد مبتلا به برف کوري مي گردد و در موارد شديد ممکن است باعث از دست دادن بينايي نيز گردد. يک نوع عينک ديگر نيز وجود دارد که در هنگام طوفان از آن استفاده مي کنند و تقريباً شبيه عينک غواصي مي باشد و هر دو چشم و قسمتي از بيني را مي پوشاند و دور تا دور چشم نيز پوشيده مي گردد.

5- کت و شلوار پر قو: براي جلوگيري از سرماي شديد از کتهاي بلندي که از پر قو پرشده است ، استفاده مي گردد. اين گونه کتها به سبب دو جداره بودن، مقدار زيادي هوا نيز درون آنها رفته و به عنوان يک عايق عمل مي نمايد. اين کت ضمن گرمي، سبک و هنگام جمع کردن کم حجم مي گردد.

6- جوراب پر قو: از جنس کت پر قو مي باشد و گاهي داراي زيره چرمي نرم نيز مي باشد. در ارتفاعات بالا در کيسه خواب آن را به پا مي کنند و بسيار گرم و نرم مي باشد و از يخ زدگي انگشتان پا به خوبي جلوگيري و محافظت مي کند.

7- پا نچو: شبيه باراني است و بسيار گشاد است به طوري که از سرتا زير زانو را مي پوشاند و کوله پشتي نيز به خوبي زير آن جا مي گيرد و کاملاً ضد آب مي باشد

8- عصا يا باتوم: يکي از لوازم ضروري براي يک کوهنورد مي باشد که در هنگام صعود و فرود بسيار مؤثر است زيرا مقدار زيادي از فشار وارد به زانوها را در هر گام بر مي دارد. در هر قدم حدود 11 کيلوگرم فشار وارده به هر زانو را کاهش مي دهد و به عنوان پاي سوم کوهنورد معروف است. جديدترين نوع اين گونه باتومها از نوع تلسکوپي است که به دو قسمت تقسيم شده و در هم فرو مي روند و هر کوهنورد با توجه به قد خود آن را تنظيم مي نمايد و در انتهاي دسته آن تسمه اي وجود دارد که پيچ در آن قرار مي گيرد و محکم مي شود.

9- چادر: چادر کوهنوردي بسيار سبک است و حداکثر 3 کيلوگرم وزن دارد و معمولاً 2 تا چند نفره اند. جديدترين نوع چادر کوهنوردي بدون تيرک عمودي و بدون استفاده از طناب و ميخ است و به صورت دوپوش مي باشد. نوع ديگر آن حلزوني شکل است که در ارتفاعات بلند در مقابل طوفان و بادهاي شديد بسيار مقاوم مي باشد. در چادرهاي دوپوش هوا بين2 جداره چادر قرار مي گيرد و عايق بسيار خوبي را ايجاد مي نمايد.

10- روکش کوله پشتي: براي جلوگيري از خيس شدن کوله پشتي و وسايل درون آن به خصوص لباسها و کيسه خواب که بايد بعد از يک روز کوه پيمايي شبي را تا صبح در آن خواب راحتي داشته باشيم از روکشي از جنس نايلون ضد آب استفاده مي شود اين روکش داراي حاشيه اي نازک و داراي حالت کش مانندي است و کاملاً کوله را مي پوشاند.

اصول اوليه کوهنوردي

2009-07-18T19:20:00.001+04:30

استفاده از کوهستان و طبيعت زيبايش و لذت بردن از آن نياز به رعايت اصول و مقرراتي دارد که رعايت هر يک از آنها در تندرستي و سلامتي کوهنورد بسيار موثر است:

1- هرگز تنها به کوه نرويد. 2- از مسيرهاي عمومي و علامت گذاري شده حرکت نماييد. 3- به خانواده، دوستان، قرارگاهها، و پناهگاهها مسير کوه پيمايي خود را اطلاع دهيد و پس از بازگشت نيز به تمامي کساني که اطلاع داده ايد خبر بازگشت خود را اعلام نماييد. 4- صعود خود را صبح زود آغاز کنيد. هميشه طوري برنامه ريزي کنيد که وقت اضافي براي استراحت، بازگشت و حوادث پيش بيني نشده داشته باشيد. 5- وضعيت هوا را به طور دائم در نظر داشته باشيد. 6- برنامه و زمان بندي دقيقي براي کوه پيمايي تنظيم نماييد. 7- هميشه يک سوت و يک چراغ قوه به همراه داشته باشيد. 8- قبل از آغاز برنامه اطمينان حاصل نماييد که کليه امکانات لازم براي کوه پيمايي را به همراه داريد. 9- هرگز از ساک و کيف به جاي کوله پشتي استفاده نکنيد. 10- قدم ها را با مکث برداريد و در شيبهاي تند روي هر پا اندکي استراحت نماييد. 11- کفش و لباس مناسب فصل را بپوشيد و هميشه لباس اضافي نيز به همراه داشته باشيد. 12- اگر برنامه شب ماني داريد قبل از تاريک شدن هوا اقدام به برپايي چادر و کمپ نماييد. 13- هميشه يک کيف کمکهاي اوليه همراه خود داشته باشيد. 14- يک کيسه کوچک زباله در کوله پشتي خود داشته باشيد و فراموش نکنيد که کوه هميشه بايد تميز باشد تا قابل استفاده مجدد براي شما و ديگران باشد. 15- طول و سختي مسير صعود براساس توانايي ضعيف ترين فرد گروه انتخاب شود. 16- افراد گروه در يک برنامه کوه پيمايي بايد از آمادگي جسماني و رواني مناسب برخوردار باشند. 17- افراد گروه نبايد اختلاف سني زيادي با هم داشته باشند و تا اندازه اي يکدل و هم سليقه و هم اخلاق باشند. 18- هر گروه حداقل بايد يک مربي درجه (3) کوه پيمايي به همراه خود داشته باشد. 19- در مسيرهاي برفي، از سرخوردن بدون کنترل خودداري نماييد. 20- اگر مشکلي پيش آمد و يک نفر مصدوم در گروه به همراه داريد قبل از اتلاف وقت به طرف پايين حرکت نماييد. 21- کروکي ، نقشه و قطب نما يا G.P.S همراه داشته باشيد. 22- اندازه قدمها و گامها به اندازه عرض شانه ها برداشته شود. 23- با يک قدم دم و با قدم ديگر بازدم را انجام دهيد و تنفس را از راه بيني انجام دهيد و در شيبهاي تند با هر قدم يک دم و يک بازدم انجام دهيد. 24- هيچ وقت بدون اجازه سرپرست از تيم جدا نشويد. 25- در سربالايي ها و شيبهاي تند به صورت زيگزاک حرکت نماييد تا شيب مسير شکسته شود. 26- در سربالايي و سرازيريها با تمام کف پا راه برويد. 27- از حرکت با بغل پاها در سرازيري ها خودداري کنيد. 28- در صعود، هميشه سنگيني خود را به جلو و در فرود سنگيني خود را به عقب متمايل نماييد. 29- قبل از حرکت ابتداء تمرينات ورزشي و حرکات کششي را حتماً انجام دهيد. 30- در ابتدا حرکت هر نيم ساعت 10 دقيقه استراحت و سپس زمان حرکت زيادتر و زمان استراحت کمتر مي گردد (به ازاي هر يک ساعت حرکت 10 دقيقه استراحت نماييد) 31- در هنگام استراحت و حرکت، خوردن آب و تنقلات و شيريني جات را فراموش نکنيد. 32- بعد از توقف ، کوله پشتي و پشت خود را به طرف آفتاب قرار دهيد و بلافاصله لباس گرمکن و بادگير خود را بپوشيد. 33- در هنگام حرکت از پوشيدن لباس اضافي خودداري نماييد و هنگام توقف آنها را بپوشيد. 34- پاها را روي زمين نکشيد بلکه اندکي از زمين بلند کنيد و دستها را آزاد نگهداريد. 35- هر 125 قدم حدود 100 متر مي باشد و مسافت پيموده شده را مي توان به اين صورت محاسبه نماييد. 36- در صخره نوردي هميشه 3 نقطه از بدن بايد درگير سنگ باشد. 37- آهسته و منظم حرکت کنيد. 38- براي شروع کوه پيمايي سعي کنيد تابستان و اوايل پاييز را انتخاب کنيد. 39- از ريزش و جا به جا کردن سنگ خودداري نماييد. 40- اگر گُم شديد در فرود آمدن از کوه عجله نکنيد، با مشورت بهترين راه را پيدا کنيد. 41- مسير صعود را با سنگ چين علامت گذاري نماييد تا در زمان برگشت دچار اشتباه و گُم کردن راه نشويد. 42-زمان فرود اغلب ? صعود مي باشد، با اين محاسبه زمان و توان خود را تقسيم بندي نماييد.

منبع: آموزش کوه پيمايي و کوهنوردي از مقدماتي تا پيشرفته

گزارش صعود به قله الوند و کلاغ لانه

2009-07-16T22:11:00.010+04:30

86/7/10 تبریز را به همراه یکی از دوستان به مقصد همدان ترک کردیم و ساعت 4 صبح در ترمینال همدان بودیم.پس از تقریبا یک ساعت در تاریکی قبل از سپیده دم خود را به دره گنجنامه رساندیم. پس از صرف صبحانه در کنار آبشار گنجنامه با اولین پرتو خورشید وارد مسیر پا کوبی شدیم که به میدان میشان منتهی می شد و پس از 1:30 دقیقه به دشتی سرسبز و پناهگاه میشان 1 رسیدیم. پس از دیداری از پناهگاه و کسب اطلاعات مورد نیاز مسیرساعت 9 به سمت تخت نادر حرکت می کنیم. تخت نادر با مرتعی سرسبز و چشمه های فراوان آب انتهای مسیری است که ما از پناهگاه میشان دنبال کرده بودیم. از این مکان می توان به دو صورت به قله صعود کرد. مسیر شرقی که به پناهگاه کلاغ لانه منتهی می شود و مسیر غربی که از میان سنگها و صخره ها و با شیبی نسبتا تند به قله الوند می رسد. ساعت 10 از طریق مسیر غربی اقدام به صعود می کنیم و پس از تقریبا 4 ساعت به قله 3450 متری الوند می رسیم. اندکی بعد به سمت پناهگاه کلاغ حرکت کرده و ساعت 3:30 در سکوت پناهگاه مشغول تدارک نهار می شویم. تصمیم می گیریم شب را همانجا بیواک کنیم. غروب چند نفر از کوهنوردان همدانی نیز وارد پناهگاه می شوند و پس از آشنایی و خوش و بشی دوستانه اطلاعاتی در مورد سایر ارتفاعات منطقه به دست می آوریم. 86/7/12پس از صرف صبحانه ساعت 7 به سمت کلاغ لان حرکت می کنیم. مسیر پاکوبی را تا پایین قله می پیماییم و سپس باقی مسیر را دست به سنگ ادامه می دهیم. پس از 1:30 دقیقه بر بالای کلاغ و در ارتفاع 3350 متری منطقه ای زیبا را نظاره گریم. قلل دائم برف و قزل ارسلان و یخچال به خوبی نمایان است. ساعت 9 به سمت پناهگاه بازمی گردیم و پس از استراحتی کوتاه به سمت ارتفاعات نزدیک به قله الوند حرکت می کنیم. پس از تقریبا دو ساعت بر بالای الوند ایستاده ایم و برنامه ریزی می کنیم. تصمیم می گیریم پس از ناهاربه سمت پناهگاه میشان1 حرکت کنیم. ساعت 2 از پناهگاه کلاغ به سمت میدان میشان حرکت کرده و ساعت 4 به پناهگاه و پس از طی مسیری که به گنجنامه می رسید بعد از یک ساعت به دره گنجنامه می رسیم. همدان را به سمت علیصدر ترک می کنیم

تصاویر

کوه کلاغ لانه

صعود به کلاغ

پناهگاه کلاغ لانه

پناهگاه میشان یک

میدان میشان

آبشار گنجنامه

گزارش صعود به قله دماوند

2009-07-06T18:22:00.013+04:30

86/5/9 به همراه 5 نفر از کوهنوردان تبریزی و 12 نفر از گروه کوهنوردی دوروک داغجیلیک ترکیه در قالب تیمی 17 نفره منطقه علم کوه را به مقصد دماوند ترک کردیم. چون قصد صعود از جبهه جنوبی را داشتیم پس از توقفی کوتاه در رینه و عبور از بارگاه اول و پناهگاه پلور در ارتفاع 2080 متری در تاریکی های شب به بارگاه دوم یا همان گوسفند سرای احسانی رسیدیم. مدتی بعد در کنار مسجد امام زمان چادر زده وپس از صرف شام و برنامه ریزی لازم برای فردا به خواب رفتیم. 86/5/10 پس از صرف صبحانه و آماده سازی لوازم و کوله پشتی ها ساعت 6 صبح درتیمی 16 نفره به سمت بارگاه سوم حرکت کردیم. تعدادی از اعضای گروه برای حمل بارها از قاطر استفاده کردند. پس از 4 ساعت به ارتفاع 4150 متری و بارگاه سوم رسیدیم. به دلیل شلوغی پناهگاه و ازدحام کوهنوردان نتوانستیم از پناهگاه استفاده کنیم و مجبور شدیم چادر بزنیم. بدتر از آن به دلیل شرایط نامساعد جوی و بارندگی های پراکنده مجبور شدیم تمام روز را در چادر به سر ببریم. با تاریک شدن هوا به امید بهبود وضعیت هوا به خواب رفتیم. ساعت 6 صبح 86/5/11 پس از مشاهده چادرهای واژگون شده عده ای از کوهنوردان و همچنین سرمای شدید هوا و بارش برف متوجه شدیم شانسی برای صعود نداریم پس به چادر ها بازگشتیم و به امید بهتر شدن شرایط جوی به انتظار نشستیم. حدود ساعت 9 و با بهبود نسبی آب و هوای منطقه تصمیم گرفتیم راه قله در پیش بگیریم. در هوایی نسبتا متعادل استراحت کوتاهی در کنار آبشار یخی به ارتفاع 4800 متر داشتیم و پس از 5 ساعت با گذر از تپه گوگردها به ارتفاع 5628 متری و قله دماوند رسیدیم. به دلیل تغییر ناگهانی جو قله پس از 15 دقیقه به سرعت بازگشتیم و با استفاده از شن اسکی مسیر پس از 3 ساعت به بارگاه سوم رسیدیم. شب را در چادر هایمان به صبح رساندیم و 86/5/12 به سمت بارگاه دوم حرکت کردیم.

تصاویر

قله دماوند

بارگاه سوم

مسیر صعود

آبشار یخی

بارگاه دوم

گزارش صعود به قله علم کوه از مسیر سیاه سنگها

2009-07-05T22:28:00.012+04:30

ازمنطقه سبلان به همراه یکی از دوستان به قصد علم کوه خارج شده و ساعت ده صبح 86/5/6 به مرزن آباد رسیدیم. سر دو راهی چالوس- کلاردشت سوار خودروهای رودبارک شدیم و پس از 45 دقیقه به رودبارک رسیدیم. مسیر باقی مانده تا محل فدراسیون کوهنوردی را نیز با تاکسی در عرض 15 دقیقه طی کردیم. در فدراسیون پس از خوش و بشی با راهنمایان و مسئولان وقت و کسب اطلاعات کافی در مورد منطقه به پیشنهاد ایشان با خودروی لندروربه سمت گوسفند سرای بریرحرکت کردیم. در مسیر از دو راهی حصارچال گذشتیم و پس از تقریبا یک ساعت به گوسفند سرای بریر رسیدیم. ساعت دو بعد از ظهر در امتداد رودخانه ی سرد آبرود شروع به حرکت کرده و پس از عبور از پلی بر روی رودخانه به تابلوی کلجاران رسیدیم. در ادامه به کشتی سنگ رسیده و کم کم از رودخانه فاصله گرفتیم و به منطقه کنگلک که با تابلویی مشخص شده است رسیدیم. تقریبا پس از پنج ساعت کوهپیمایی با کوله های سنگین درنزدیکی پناهگاه به لاشه هلی کوپتر حلال اهمر برخوردیم که سال 85 در حین انجام عملیات نجات در منطقه سقوط کرده بود. هوا کم کم رو به تاریکی می رفت و ما پس از 6 ساعت به ارتفاع 3900 متری و پناهگاه سرچال رسیدیم. در پناهگاه با استقبال اعضای گروه دوروک داغجیلیک ترکیه و پنج نفر از همنوردان دیگر که یک روز زودتر از ما وارد منطقه شده بودند خستگی راه را از یاد بردیم. پس از استراحت و صرف شام شب را در شلوغی پناهگاه به صبح رساندیم. 6 صبح 86/5/7 به همراه دیگر اعضای گروه در تیمی 14 نفره و از میان مسیری سنگلاخی به سمت علم چال حرکت کردیم. پس از سه ساعت و با عبور از کنار یخچال سرچال به علم چال رسیدیم. با عبور از یخچال علم چال خود را به گردنه سیاه سنگها رسانده و از مسیر سمت راست به سمت قله راهی شدیم. پس از تقریبا یک ساعت درگیری با سنگها و صخره ها به قله سیاه سنگها رسیده و بوسیله مسیر غربی به سمت جانپناه سیاه سنگها حرکت کردیم. در مسیریکی از اعضای گروه دچار حادثه شد و به اجبار تغییراتی در برنامه زمانی گروه پیش آمد. پس از رسیدن به جانپناه و کمی استراحت آماده صعود به قله بودیم و با استفاده از تراورسی طولانی و گذر از شن اسکیهای موجود در مسیر حوالی ساعت 3 به قله 4850 متری علم کوه رسیدیم. به دلیل هوای طوفانی و ریزش ناگهانی تگرگ بیشتر از چند دقیقه در قله نمانده و مجبور به بازگشت شدیم. با استفاده از مسیر صعود به جانپناه سیاه سنگها بازگشتیم و سپس به سمت علم چال حرکت کردیم. ازقله کوه تا پناهگاه بیش از 6 ساعت در راه بودیم و مسیر سنگلاخی پناهگاه را در تاریکی شب پیمودیم. پس از روزی طولانی و دشوار شبی به یاد ماندنی را در کنار اعضای گروه دوروک داغجیلیک ترکیه گذراندیم . اعضای گروه تبریز: . 1. اکبر نجف پور . 2. ابراهیم بیرامی . 3. فرزانه رادمنش . 4. علی نظرپوری . 5. رحیم رنجبری . 6. علی سیوانی .

تصاویر

علم کوه

گوسفند سرای بریر سیاه سنگها

سیاه سنگها

پناهگاه سرچال

قله علم کوه در جوی نامساعد

کمال داغی

2009-07-02T20:01:00.007+04:30

کمال داغی با ارتفاع 3700 متر در50 کیلومتری جنوب غربی مرکز شهر تبریز واقع شده است. از تبریز تا آبادی زومارخار و سپس تا پیست اسکی سهند را می توان در 1:30 دقیقه با اتومبیل پیمود و پس از تقریبا یک ساعت پیاده روی سبک به قوچ گولو که آبگیر کوچکی در پایین کمال داغی است دست یافت. مسیر صعود به قله کوه از سمت شرقی استخر قوچ گولو می باشد که چیزی حدود دو ساعت تا قله کوه زمان لازم است. از سمت غربی کوه نیز می توان به قله صعود کرد که البته زمان بیشتری را خواهد طلبید. کوهستان سهند و قله جام را می توان بر بالای قله کمال مشاهده نمود. جهت کوه شمال غربی جنوب شرقی بوده و مختصات آن 46 طولی و 37/45 عرضی می باشد

تصاویر

کوه کمال

پیست اسکی سهند

قوچ گولو

کوه کمال جانپناه کمال

کوه کمال از جناح شمالی

گزارش صعود به قله سماموس

2009-07-02T18:48:00.008+04:30

در آخرین روزهای تابستان سال 86 به همراه یکی از دوستان تصمیم گرفتیم دیداری از جواهر ده و کوه معروفش سماموس داشته باشیم. غروب 86/6/29 تبریز را به مقصد بهشت شمال رامسر ترک کردیم و پس از تقریبا 10 ساعت به رامسر رسیدیم. پس از کمی خرید و تدارکات کافی به همراه چند نفر از اهالی بر پشت نیسان خاک گرفته ای به سمت جواهر ده حرکت کردیم و پس از طی 27 کیلومتر جاده پیچ در پیچ و زیبای جنگلی به ییلاق جواهر ده رسیدیم. جواهر ده در ارتفاعات 2000 متری البرز واقع است و همه ساله پذیرای گردشگران بسیاری می باشد. پس از گشت و گزاری کوتاه به سمت غربی دهکده راهی شده و با عبور از کوچه های زیبا و آرام دهکده به رودخانه ای کوچک رسیدیم. مسیر پیشنهادی بومیان منطقه جاده خاکی ولی عریضی بود که ماشین آلات راهسازی در حال ساخت آن بودند. به گفته چند نفر از چوپانان منطقه این جاده برای حمل تجهیزات سایت موشکی به بالای قله ساخته می شد و با کمک گرفتن از این مسیر ما می توانستیم پس از تقریبا 5 ساعت خود را به پای کوه برسانیم ولی به دلیل سر و صدای زیادی که این ماشین آلات ایجاد می کردند و همچنین خطر ریزش بر اثر خاکبرداریهای بی مورد در منطقه ترجیح دادیم در امتداد دره غربی به سمت دره باغدشت حرکت کرده و همچنین دیداری از سایر زیباییهای منطقه داشته باشیم. در مسیر دره ای که رودخانه در آن جاری بود به سنگ بزرگی رسیدیم و از آخرین چشمه ای که در منطقه وجود داشت آب کافی برای یک روز طولانی ذخیره کردیم. کم کم به سمت غرب اوج گرفته و پس از 5 ساعت به بالای تپه ای مشرف به سماموس رسیدیم. پس از بررسی دقیق مسیر و برنامه ریزی لازم تصمیم گرفتیم شب را در پای کوه و در انتهای دره باغدشت که احتمال وجود آب در آن وجود داشت به سر برده و صحر گاه قله 3650 متری سماموس را صعود کنیم. پس از فرود در دره باغدشت در کنار حفره های آب کوچکی که صدها کرم و حشره گوناگون را در خود جای داده بودند چادر زده و به انتظار صبح ماندیم. شب هنگام گله کوچکی از بزهای کوهی در کنار چادر مشغول نوشیدن آب بودند. در آخرین روزهای تابستان این منطقه دچار خشکسالی شده و به ندرت می توان آب گوارایی برای نوشیدن به دست آورد. صبح روز 86/6/31 با گذراز شیب تندی که در سمت غربی کوه قرار داشت خود را به ارتفاع 3000 متری رسانده و موفق شدیم جانپناه سماموس را بربالای قله مشاهده کنیم. پس از کمی استراحت و تماشای مناظر اطراف و دریای مه گرفته شمال به سمت قله راهی شدیم و پس از چند ساعت خود را به مقبره شاه یحیی کیایی یا آقا سماموس که بر چکاد قله سماموس قرار دارد رساندیم. دیدن مناظر اطراف و همچنین قلل علم کوه و خشچال خالی از لطف نبود. در مسیر بازگشت از سمت شرقی کوه پایین رفته و پس از تقریبا 3 ساعت خودمان را به کنار چادر رسانده و شب دیگری را در سکوت کوهستان به سر بردیم. در اولین روز مهر ماه به سمت جواهر ده بازگشتیم و پس از دیداری مجدد با جواهر شمال تصمیم گرفتیم جاده جنگلی جواهر ده را به صورت پیاده تا کنار ساحل رامسر طی کنیم. در مسیر پس از آشنایی با یکی از پیشکسوتان کوهنوردی منطقه و اصرار ایشان شبی را در منزلشان میهمان بودیم و فردای آن شب به تبریز بازگشتیم. به دلیل اینکه صعود به قله از طریق مسیرهای انتخوابی انجام شده زمان دقیق صعود و فرود به قله ممکن است دچار ابهاماتی باشد.

تصاویر

کوه سماموس

دره باغدشت

جواهر ده

آقا سماموس

جاده جواهر ده

شیب تند مسیر غربی

سولتان زینجیر داغی

2009-06-30T21:35:00.008+04:30

کوه سولتان زینجیر که با نام های زنجیر و سولتان سنجر نیز شناخته می شود، با ارتفاع 3225 متر در محدوده ی شهرستان اهر، بخش خاروانا، دهستان ارزیل و در 33 کیلومتری شمال غربی مرکز شهرستان اهر واقع شده است. جهت کوه شمال غربی - جنوب شرقی بوده و مختصات جغرافیایی قله ی آن به طول 46/05 و عرض 38/36 می باشد. نقطه ی شروع برای صعود به قله ی سولتان زینجیر اغلب از یایلاق ماهار انجام می پذیرد. از شهر مرند تا این منطقه که از آبادیهای زونوز و زنوزاق می گذرد بیش از یک ساعت راه اتومبیل رو می باشد. از ماهار به سمت شرق هم زمانی برابر یک ساعت لازم است که به قیرمیزی بولاق ختم می شود. از این چشمه تا چشمه ی معروف تکه دوندوران که در جنوب غربی کوه واقع است، بیش از نیم ساعت راه است. از این چشمه هم، تا انتهای کوه سه و نیم ساعت بوده و کوهنوردان با پشت سر گذاشتن ستیغ ها و تپه های نه چندان سخت به نقطه ی پایانی که سولتان زینجیرپیری نام دارد پا می گذارند. نویسندگان: صمد چایلی، حسن انداچه

تصاویر

کوه سولتان زینجیر

کوهستان سولتان زینجیر

قله سولتان زینجیر

مسیر صعود به قله سولتان زینجیر

نمایی از کوه کمچی

گلهای نوروزی در منطقه

بوز قوش داغی

2009-06-25T00:36:00.007+04:30

بوز قوش، رشته کوهی است که در حد فاصل شهرستان سراب، مییانا، بوستان آوا واقع شده است. این کوه از غرب بوستان آوا شروع شده و به سمت شرق به طول 133 کیلومتر و در عرض متوسط 18 کیلومتر و به مختصات 47/00 طول غربی شروع و تا امتداد 48/00 طول شرقی و در عرض جغرافیایی 37/56 عرض شمالی و 37/56 عرض جنوبی گسترده شده و جهت آن غربی-شرقی می باشد. از کوه های معروف آن آغ داش، قاسیم داغی، قومار، تک گونئی و گول بولاق است که بلندترین قله ی آن ساریمساقلی با ارتفاع 3302 متر واقع در 21 کیلومتری جنوب غربی مرکز شهرستان سراب قرار دارد. صعود به قله ساریمساقلی عمدتا از سه مسیر به انجام می رسد. مسیر اول از روستاهای بافتان و ابرقان شروع شده و بعد از عبور از نقاطی مثل قارقا قوشچی، چیچکلی چوخورو، گورگور به سمت انتهای کوه کشیده می شود مسیر دوم نیزاز طریق روستای اسوشان و با گذشتن از تاجیار کورپوسو و ایستی سو به پناهگاه کوهنوردان می رسد و از آنجا نیز به سوی بالای کوه کشیده می شود. مسیر سوم از تورکمان چای که در جنوب بوزقوش قرار دارد شروع می شود. از این شهر تا روستای کلئی، نزدیک نیم ساعت زمان اتومبیل رو می باشد. از این روستا نیز تا قله ی ساریمساقلی بیش از شش ساعت زمان کوهنوردی است. نویسندگان: صمد چایلی، حسن انداچه

تصاویر

کوهستان بوز قوش از فراز قله ساریمساقلی

پناهگاه بوز قوش

زیباییهای بوز قوش

یخچالهای بوز قوش

زیباییهای بوزقوش

طلای بوزقوش؟

جام داغی

2009-06-22T22:38:00.005+04:30

معروف ترین قله ی کوهستان سهند با نام جام داغی شناخته می شود. این کوه با ارتفاع 3722 متر در شرق قله ی سهند با ارتفاع 3562 قرار دارد که کوهنوردان این دو قله را در عرض یک ساعت طی می کنند. برای رسیدن به دامنه ی شمالی جام داغی فاصله ی بین تبریز و آبادی های لووان و ایسپه رخون درطی زمان یک ساعت و با اتومبیل انجام می پذیرد و از آنجا نیز تا دره ی باییندیرنزدیک هفت ساعت مسیر کوه پیمایی است. از این دره تا بالای کوه جام نیز نزدیک چهار ساعت زمان صعود است. مسیردوم از شهر مراغا به سمت شمالی کوه کشیده شده که از مراغا تا کوت کندی و قیرخ بولاق بیش از یک و نیم ساعت زمان اتومبیل رو می باشد. از قیرخ بولاق نیز تا بالای جام داغی نزدیک چهار ساعت زمان صعود است. مسیر سومی که صعود به جام داغی را میسر می سازد از بوستان آوا شروع شده و بعد از طی مسافتی طولانی که با اتومبیل بیش از چهار ساعت زمان می برد به شاه یوردو ختم می شود. از این محل تا انتهای جام داغی نیز نزدیک چهار ساعت زمان کوهنوردی از جبهه شرقی کوه می باشد. نویسندگان: صمد چایلی، حسن انداچه

تصاویر

کوهستان سهند

قله جام

کوه جام

پناهگاه جام

ساوالان داغی

2009-06-17T22:43:00.005+04:30

این کوه با ارتفاع 4811 متر در محدوده ی شهرستان اردبیل، بخش مرکزی، دهستان سرداوا و در 35 کیلومتری غرب مرکز شهرستان اردبیل واقع شده است. جهت کوه شمال شرقی - جنوب غربی بوده و مختصات قله آن 47/50 و عرض 38/16 می باشد. قله کوه ساوالان، با دریاچه ی بسیار زیبایش یکی از قلل استثنایی است. این قله که با نام سولتان ساوالان شناخته می شود در دامنه شمالی با نام بایراق داغی نیز مشهور است. ساوالان به دلیل وسعت زیادی که دارد در بین شهرهای اردبیل، مشکین شهر، سراب واقع شده و رسیدن به کوه پایه های آن می تواند از نقاط متعددی به انجام رسد. نقطه عزیمت از جبهه ی جنوبی شهر مشکین، از جبهه ی شمالی شهر سرئیین و از سرداوا می باشد که با آب گرم زرد رنگش با نام ساری داوا مشهور است. از مشکین شهر تا آب گرم مووول و یا آب گرم شابیل سه راه متفاوت است که بایستی قبل از عزیمت یکی از آنها برگزیده شود. مسیر مشکین - مووول بیش از یک ساعت راه اتومبیل دارد و ازآنجا تا پناهگاه و قارتال داشی بیش از دو ساعت راه کوهنوردی است. از همین منطقه تا قله ی کوه که از سمت شمال شرقی به سوی جنوب غربی است بیش از سه ساعت زمان لازم است. مسیر دوم از بین جاده مشکین - لاری منشعب شده و از طریق آت گولو و ارشق میدانی که با نام هوشنگ میدانی نیز معروف است به سمت شابیل کشیده می شود. مسیر سوم نیز از آبادی لاری به سمت قوتور سویو و شابیل کشیده شده است. از این نقطه تا پناهگاه چهار ساعت و از آنجا نیز تا قله ی کوه چهار ساعت راه کوهنوردی است. نقطه ی معروف این مسیرمئهراب داشی است که در نزدیکی های سولتان ساوالان قرار دارد. صعود از جبهه جنوبی ساوالان از هئرم دره سی شروع می شود. اما تا رسیدن به این دره بایستی مسافتی طولانی را در طول زمانی هفت ساعت ازشهرسرئیین طی کرد. در این مسیر آبادی بیله دره از نقاط معروف است. از هئرم دره سی هم از بین کوه ساوالان و کوه هئرم می توان صعود نمود و هم ازبین این دره با قره گول که ستیغی است صخره ایی به نام قیزیل بره. از هر کدام از این مسیرها می توان در عرض پنج ساعت به بالای کوه قدم گذاشت. مسیر سوم از روستای سرداوا می گذرد که از اردبیل به آنجا دو ساعت راه اتومبیل رو است که در بین راه نیزآبادی باری از مناطق معروف می باشد. از سرداوا به سمت غرب و پناهگاه غربی حدود ده ساعت راه است که در بین راه از یئتدی بولوک که یکی از مناطق معروف می باشد، می گذرد. نویسندگان: صمد چایلی، حسن انداچه

تصاویر

دریاچه سبلان

دره شیروان

سبلان

قله سبلان

کوه هئرم

کوه سبلان

گزارش صعود به قله تفتان

2009-06-15T18:09:00.000+04:30

88/1/17 ساعت 10 شب گروه سه نفره ما تبریز را به مقصد تهران ترک می کند.

روز اول 88/1/18 پس از 8 ساعت به ترمینال جنوب تهران رسیده و با اولین اتوبوس در ساعت 8 صبح به سمت زاهدان حرکت می کنیم. ساعت 8 شب به کرمان رسیده و پس از توقفی کوتاه اتوبوس مسیرش را به سمت زاهدان ادامه می دهد.

روز دوم 88/1/19 ساعت 5.30 به ترمینال زاهدان رسیده و خودمان را به دروازه خاش محل حرکت خودروهای خاش می رسانیم. بدون اتلاف وقت در ساعت 6 صبح زاهدان را به مقصد منطقه جمچین ترک می کنیم و پس از تقریبا 2 ساعت به آخرین محل ماشین رو یعنی اردوگاه تربیت بدنی می رسیم. بعد از کمی استراحت و صرف صبحانه در ساعت 8.45 به سمت پناهگاه صبح حرکت می کنیم. توسط مسیر انتخابی و با خارج شدن از مسیر اصلی پس از تقریبا 5 ساعت به ارتفاع 3250 متری و پناهگاه صبح می رسیم. پس از صرف ناهار و کمی استراحت کوه صبح به ارتفاع 3500 متر را صعود کرده و بر بالای قله زیبایش به تماشای غروب می نشینیم.

روز سوم 88/1/20 پس از صرف صبحانه در ساعت 8 صبح نر کوه را از طریق یال شرقی متصل به محل پناهگاه و از میان سنگهای آذرین آتشفشان در عرض 1:45 دقیقه صعود می کنیم. در نزدیکی قله 3950 متری نرکوه جانپناه نر کوه قرار گرفته است و ما پس از کمی استراحت پس از تقریبا 45 دقیقه با عبور از گردنه مرتفع شمالی که نر کوه را به تفتان متصل کرده است خود را به بالای قله 4110 متری تفتان می رسانیم. بر بالای قله 3 دهانه که محل خروج گاز گوگرد می باشد به چشم می خورد. گوگرد پخش شده در محیط قله تنفس را سخت تر کرده و فرمان بازگشت می دهد. از طریق دره شرقی و پس از 1 ساعت فرود سریع خود را به پناهگاه صبح می رسانیم. پس از صرف ناهار و جمع آوری وسایل در ساعت 4 پناهگاه را به مقصد اردوگاه تربیت بدنی ترک می کنیم و پس از عبور از دره ای بزرگ پس از تقریبا 2 ساعت به اردوگاه تربیت بدنی می رسیم. در پایان شب را در اتاق کوچکی که در محل اردوگاه اجاره کرده ایم به صبح می رسانیم.

روز چهارم 88/1/21 منطقه جمچین را به مقصد تبریز ترک می کنیم

تصاویر

دهانه آتشفشان

قله تفتان

پناهگاه صبح

دروازه نر کوه

کوه صبح

نر کوه

فوران گاز از دهانه آتشفشان